بعد اَز دَری وَری گفتن های من و نازنین  نگار  شروع می کنه به حرف زدن !

نگار : می خوام یه خاطره ای اَز فیلمبرداری هامو تعریف کنم ! فکر کنم 2 یا 3 سال قبل بود ...

قرار بود فیلمبرداری یکی اَز آهنگ های ملایم و غم اَنگیز .... اَنجام بدم به صورت یه فیلم ! 

به خاطر ریتم غمگین این آهنگ همه ی صحنه ها توی جاهای رمانتیکی گرفته می شد .... مثل دریا !    

یادته که نهال ؟!

منم با نگار رفته بودم !  خیلی خوب این خاطره رو یادمه !!! اون موقع 18 سالم بود !

در جواب میگم: آره یادمه ! نگار : نهالم برده بودم !

صحنه ی آخر این ویدیو توی بیمارستان بود و جریان اَز این قرار بود که پسره تصادف کرده و داخل اُتاق عمل بود!

و دختره همه ش توی راهرو قدم می زنه و همه ی خاطره هاش با پسره یادش میاد ... و هی اَشک می ریزه ! همه ش به ساعت نگاه می کنه که سریع و تند می گذره !

خلاصه تمام حالت هایی که توی چنین موقعیتی به آدم دست میده رو باید صورت اون شخص نشون می داد !  

بالاخره دکتر که اَز اُتاق میاد بیرون .... تند میره طرفش ! با چشمای گریون فقط به دکتر نگاه می کنه ! دکتر هم سرشو تکون میده با ناراحتی ... !!!

دختره هم نمی تونه خودشو کتنرل کنه و میره طرف در اُتاق عمل که روش علامت ورود ممنوع بود ... ! دکتر بر می گرده و سریع دستشو می گیره که مانع اَز ورود اون بشه ! ولی اینقدر دختره اِصرار می کنه که بالاخره دکتر راضی میشه دختره بتونه برای آخرین بار پسره رو ببینه ! می برنش سردخونه !

وقتی ملحفه رو اَز روی سر پسره می کشه پایین و چشمای پسره رو که هیچی اَزشون باقی نمونده بود می بینه با گریه اَز حال میره !  

این تیکه رو کلا اَصلا دختره نمی تونست خوب حس بگیره !

حدود 10 بار این صحنه تکرار شد ! اَما هر بار بدتر اَز قبل !

یه بار دختره اَشکش در نمی اومد ... یه بار خیلی بی حس و غیر طبیعی بازی می کرد ! یه بار اَشکش در می اومد توی راهرو خوب بازی می کرد اَما توی سردخونه نه !!!

خلاصه آخر سر دیگه همه خسته شده بودیم ... می خواستیم اِدامه ی کارو برای روز بعد بزاریم که ... نهال گفت بمونید !

به دختره گفت بیا کنار و به بقیه گفت بزارین خودم یه بار این صحنه رو براتون بازی کنم !

اَولش من مخالفت کردم و گفتم یعنی چی ! چرا و واسه چی ! ولی آخر سر خود ... منو راضی کرد !

نهال اومد و شروع کرد !!!

  فقط ... فقط یه بار توی 15 دقیقه بدون اینکه کسی بهش ایرادی بگیره همه ی تیکه هارو بدون اِشکال اِجرا کرد !!! فوق العاده بود ! یعنی خودم شُکه شده بودم ! اَصلا فکر نمی کردم نهال اینقدر عالی اَز عهده ی این کار بر بیاد !

 اون صحنه که مثلا بالا سر جسد پسره بود ... واقعا قشنگ بود !

یه طوری که اَشک توی چشمای همه نشست !!!

 تاثیرش تا حدی بود که خواننده اومد و اَز نهال تقاضا کرد که توی این ویدیو به عنوان مدل باشه و ... ما بیاییم اَز اَول فیلمبرداری کنیم و ... ! ولی خب نهال جواب رد داد ! اینم اَز خاطره ی نهال خانم بازیگر !

نازنین : بابا اِیول ! دوست بازیگر نداشتیم که اونم اَلان داریم !

آرین : چرا تقاضا رو قبول نکردی ؟! من جواب میدم : اَولا که اون جورایی که نگار میگه هم نبود! دوما مگه من بیکارم پیشنهاد اون یارو رو قبول می کردم ! بعدشم من زیاد اَز اینجور کارا خوشم نمیاد !!!

در این بین آرین میگه : خب رسیدیم ! اَلان باید کجا بریم ؟!

با نگاهی به اَطراف متوجه میشم به شهر رسیدیم ! فاصله ی بین پیست اِسکی و شهر با شوخی ها و صحبتامون گذشت !

نازنین در جواب آرین میگه: خونه ی ما ! آرین: همون جای قبلیه ؟

 نازنین : آره !

 من میگم: مگه آدرس یادته ؟!؟

 آرین : اِسم خیابون یادمه اَما کوچه رو نه !

 نازنین آدرس دقیق رو به آرین میده .

در این بین  گوشی نگار به صدا در میاد و نگار سریع اَز توی کیفش گوشی رو در میاره و جواب میده !

من نگامو به آتنا می دوزم و میگم : اِمروز چطور بود ؟!

 آتنا لبخندی می زنه و میگه: فکر کنم اَز تو خونه موندن بهتر بود !

من : معلومه که بهتره! توی خونه وقتی آدم بیکار باشه دیوونه میشه ... ! تازه اومدی اینجا ! یه چند مدت بگذره اینجور تفریح ها برات عادت میشه !  

آتنا چیزی نمیگه و فقط  بهم نگاه می کنه !

من دوباره رو به آتنا میگم : فعلا هیچ تصمیمی برای این تعطیلات نگرفتی ؟!؟

آتنا: نه!

نازنین به حرف در میاد و میگه : ما هر سال می رفتیم ویلای گلنوش اینا !

من : آره! خیلی جای قشنگیه.

آتنا: اِمسال چرا نرفتین ؟!  نازنین: ویلارو فروختن!

اینبار آتنا همراه با لبخند چشمکی می زنه و رو به من میگه : تو چه هنرایی داری ! حیف که برادر ندارم واگرنه محال بود بزارم اَز دستم در بری !!!

می خندم و رو به نازنین میگم: می بینی ... !!! نمیای خواستگاریم !! دیگه اَز دست این خواستگارا خسته شدم  که هر روز میان و صف می بندن دم خونه !

نازنین می خنده و رو به آتنا میگه : آخه من دوست پسر 10 .... 20 ساله شم !  

 در همین لحظه نگار صحبتش با موبایل تموم میشه و گوشی رو سر جای اَولش یعنی به داخل کیف بر می گردونه !

من به نگار میگم : کی بود زنگ زد ؟! نگار هم جواب میده : یکی اَز دوستام .

تو همین لحظه آرین ماشینو نگه می داره و میگه : رسیدیم !

با نگاهی به بیرون می فهمم که بله رسیدیم به خونه ی نازنین اینا !  

نازی در ماشینو باز می کنه رو به ماها میگه : بفرمایید بالا! آرین میگه: می خوام مامان و باباتو ببینم ... ! نازی: باشه .

من هم رو به نگار میگم : پاشو من و تو هم بریم بیرون ... زشته اینجا بشینیم !

نازنین برای خدافظی رو به آتنا  می کنه و میگه : آتنا جون من دیگه باید برم ..... اِمروز خیلی خوش گذشت ...! آتنا: به منم همینطور ! نازنین : پس فعلا خدافظ ! آتنا : به اُمید دیدار !

آرین هم سرشو به طرف آتنا بر گردونده و میگه : شرمنده یه لحظه برم . آتنا: نه خواهش می کنم .

آرین و نازنین اَز ماشین خارج میشن ! 

نگار در حالی که دستشو روی دستگیره ی در گذاشته  رو به آتنا میگه : تو اینجا بمون تا ما برگردیم ! آتنا : باشه !

من و نگار هم اَز ماشین بیرون میاییم و به طرف آرین و نازنین که کنار در ورودی حیاط  ایستادن و منتظر باز شدن در هستن میریم !

آرین که چشمش به خونه ست رو به نازنین میگه : خونه هیچ فرقی با قدیما نکرده !

فرصت نمیشه نازنین جوابی بده ... چون تو همین لحظه در خونه باز میشه !

اَول آرین میره تو و بعد نگار و بعد من و نازنین !

با ورود به حیاط  چشمم به مانی و نیما می اُفته که طبق معمول مشغول کُشتی گرفتن روی سبزه ها هستن و اَز سر و کول هم بالا میرن !

آرین تا نگاش به این دو تا وروجک می اُفته اَز حرکت باز می ایسته و با تعجب رو به نازنین میگه : اینا دیگه کی هستن ؟!

من می خندم و میگم : مانی و نیما !

نگار: اِاِاِ !!! تو مگه اینارو ندیدی ؟!

 نازنین کمی جلوتر میره و میگه : تو وقتی داشتی می رفتی اینا 2 سالشون بود ! یادت نمیاد !؟ 

آرین : خدایا !!! این دو تا همون کوچولو ها ... برادرات هستن!!! چقدر بزرگ شدن !

مانی و نیما تازه متوجه ی ورود ما میشن و وقتی منو می بینن بدو بدو میان طرفم و می پرن بغلم !

نیما : سلام خاله جون.

من: سلام عزیزم . مانی : سلام خاله جونم!

نازنین : سلام بچه ها ! مامان و بابا نیستن ؟!

 آرین به من نزدیک تر میشه و رو به مانی و نیما میگه : سلام !

مانی و نیما هم که تازه اَز بغل من بیرون اومدن با تعجب به آرین نگاه می کنن !

نگار اَول به مانی و نیما سلام می کنه و بعد رو به آرین میگه: این دو تا وقتی نهالو می بینن دیگه ماهارو یادشون میره !

نازنین رو به نیما میگه : مامان و بابا که هستن ؟

نیما که حواس و نگاش به آرینه جوابی نمیده ... ! نازنین هم وقتی سکوت عجیب مانی و نیما رو می بینه میگه: یک عموی جدید براتون آوردم .

آرین لبخندی می زنه و خم میشه به طرفشون ... و میگه : به به چه آقا پسرهای گلی ... !

رو به این دو تا شیطون میگم : سلام نمیگین به عمو ... !

مانی و نیما مثل هر بچه ی دیگه ای که وقتی یه غریبه رو می بینن ساکت میشن و حرفی نمی زنن

در سکوت به آرین خیره شدن !

تو همین لحظه صدای مامان نازنین رو اَز در ورودی خونه می شنوم .

نگام به طرف در میره ... !

بقیه هم مثل من به طرف صدا بر می گردن .

 خاله مرجان ( مامان نازنین) وقتی ماهارو می بینه به طرفمون میاد و میگه : اِاِ ! سلام . شمایین ؟ چرا اینقدر زود اومدین ؟

بعد اینکه همه ی اینارو میگه تازه نگاش به آرین می اُفته و متوجه ی آرین میشه !

آرین رو به خاله میگه  : سلام .

خاله هم که چند ثانیه ست چشمش به آرینه با تعجب زیادی لب باز می کنه و میگه : توییی آریننن ؟؟!

آرین همراه با لبخند چند قدمی به خاله نزدیک تر میشه و میگه : چطورین شما؟ چه خبر؟

خاله در حالی که داره با آرین دست میده میگه :  مرسی ! سلامتی . تو خوبی عزیزم ؟ اینجا چیکار می کنی ؟

مانی و نیما هر دو در یک زمان به طرف مادرشون میرن و با هم یکصدا میگن : مامان این آقای کیه ؟!

نازنین به آرین اینا نزدیک میشه و میگه : عمو آرین .

من با خنده میگم : اَصلا به اِسمت عمو نمیاد !

خاله رو به من و نگار میگه : سلام . خوبین ؟

نگار : سلام . مرسی . من هم میگم : سلام .

آرین رو به خاله مرجان میگه : اومدم شمارو یه سر ببینم و برم . خاله: کِی اومدی عزیزم؟ چرا اینطوری بی خبر ؟ مامان و بابا خوبن ؟

 آرین: توضیح دادنش که مفصله ! ولی دیروز رسیدم . مامان و بابا هم خوب بودن و سلام رسوندن . اِمروز بچه هارو تو اِسکی دیدم و اَلان هم اومدم اینجا . دلم برای همه تون یه ذره شده بود !

خاله با نگاهی به سر تا پای آرین میگه : قربونت برم عزیزم . دل ما هم برات تنگ شده . یهو چشمم بهت اُفتاد . شُکه شدم !

 آرین: عمو رضا ( پدر نازی ) خونه نیست ؟!

خاله در جواب میگه : نه عزیزم نیست . تا کِی اینجایی؟

 آرین: حالا حالاها اینجا موندگارم.

خاله: پس میاییم دیدنت.

آرین خم میشه و لُپ مانی رو می کشه و میگه : این دو تا وروجک که به من سلام نگفتن !

خاله می خنده و میگه : ناراحت نباش .... براشون غریبه ای ! بزار دو روز بگذره باهات که پسر خاله شدن اَز سر و کولِت بالا میرن !

آرین : خب من دیگه رفع زحمت کنم .

خاله : نمیایی بالا؟

آرین : نه باشه برای یه دفعه ی دیگه مزاحم میشم .

خاله : حتما سلام منو به مامان و بابات برسون . خوشحال شدم دیدمت .

 آرین: بزرگیتونو می رسونم . شما هم  سلام منو به عمو برسونین ! فعلا خدافظ .

من و نگار هم اَز نازنین و خاله و مانی و نیما خدافظی می کنیم و به همراه آرین اَز حیاط  خارج میشیم !

اینبار من پشت فرمون می شینم و آرین هم جلو و نگار هم پشت کنار آتنا !

ماشینو روشن می کنم و به حرکت در میارمش !

 در این لحظه آرین به من میگه : همه چیز یه جورایی عوض شده!

من هم میگم : واقعا مانی و نیمارو اَز یاد برده بودی ؟! آرین : خب نه ... ! ولی یادمم نبودن ! داشتم می رفتم یک سالشون بود ! من: چرا اینجا نمی مونی ؟! آرین جواب میده : نمی تونم ! یعنی نمیشه تمام زندگی من اون جاست !

من می خندم و میگم : همچین میگی زندگی که آدم فکر می کنه زن و بچه داری اونجا !

 در همین لحظه صدای آتنا رو می شنوم که داره میگه : نهال جون سر همین خیابون اَگه نگه داری ممنون میشم!

بهش میگم : تو کِی می خوای این تعارف هارو بزاری کنار ؟! اَز اینجا تا خیابون خونه ی شما کلی فاصله ست !

آتنا : می خوام یه کم قدم بزنم !

گوشه ای اَز خیابون ماشینو متوقف می کنم و میگم: باشه . اینم اَز این !

آتنا رو به نگار و آرین میگه : اِمروز به من که خیلی خوش گذشت ... ! واقعا ممنون . اَسباب زحمت شدم !

نگار : به ماهم همینطور ! تا باشه اَز این تفریح ها ! اَز این حرفام نزن .

آرین که چند ثانیه ای به آتنا خیره شده ... میگه : نگار راست میگه ! اینقدر تعارف نکنین !

آتنا رو به من میگه : نهال جون شما هم بیا خونه مون.

من: مزاحم میشم .

آتنا : من دیگه برم ! فعلا خدافظ !

بعد اینکه آتنا اَز ماشین خارج میشه آرین رو به من میگه : این دوستت چرا اینقدر آروم بود ؟! اَصلا اَز جاش تکون نخورد !!!

نگار به جای من جواب میده : همه که مثل خودش زلزله ی 180 ریشتری نیستن !!!

من که ماشینو تازه به حرکت در آوردم اَز توی آینه به نگار نگاهی میندازم و میگم : نه مثل اینکه اِمروز یه چیزیت شده !

آرین : چطور مگه ؟! من: آخه اَز اَول صبح هِی به من گیر میده !

آرین می خنده و میگه : این همه بلا سر نگار آوردی ... یادت که میاد ؟!

نگار : اِاِاِ !!! یکی اَز من طرفداری کرد !

توی همین حرف هاییم که به خونه می رسیم !    

خب چطور بود ؟! منتظر نظرای قشنگتون هستم !

خیلی خیلی خیلی دوستون دارم !

قربون همگی ! فعلا خدافظ .