فقط یه داستان

وقتي تو رو از دست دادم، اشكي نريختم! چون تموم اشكهام رو براي بدست آوردنت ريخته بودم!

love-story-kh — Fri, 16 Nov 2007 09:33:18 GMT

سلام به همه دوستای گل و ماهم . خوبین ؟ با درسا چه کار می کنین ؟
منم خوبم ، یه نفسی میاد و میره !

چه خبرا ؟ خوش می گذره با این همه امتحان و درس و مشق ؟

منم می گذرونم دیگه . ایشاءالله هر جا هستین خوب و خوش و سلامت باشین .

خب اول از همه ممنون از دوستای گلم که اومدن و نظر دادن .

خیلی خیلی متشکرم که جواب منو دادین .

اول می خوام از کسایی که تولدمو بهم تبریک گفتن تشکر کنم . الهی همه تون هزار سال زندگی کنین و به هر چی که می خوایین برسین .

بچه ها یه موضوع جالب .

توی نظراتم دو تا نیلوفر هست !

من با نیلوفر ( هونی ) علاوه بر اینکه هم اسمیم ، درست توی 1371 و ماه ابان و دقیقا یه روز به دنیا اومدیم .

فقط فرقمون اینه که من بعد از ظهر به دنیا اومدم . اون شب !

پس نیلوفر جونم ( هونی ) تولد تو هم مبارک گلم و از خدا برات ارزوی موفقیت می خوام و امیدوارم به هر چی می خوای برسی .

حالا به اون یکی نیلوفر می رسیم که خیلی خیلی خیلی برام عزیزه .

تولد تو هم مبارک گلم . همون طور که توی نظرات وبت گفتم خیلی دیر تولدتو بهت تبریک گفتم و واقعا شرمنده.

باز هم تولدتو تبریک میگم و روی ماهتو 1000 بار می بوسم .

راستی نیلو ، من خانم 15 ساله نیستم ،

هر دوی ما 15 رو تموم کردیم رفتیم توی 16 سال !

حالا می خوام یه چیزی هم به ژوان جونم بگم .

ژوان عزیز خب هر کسی یه نحوه ی نوشتنی داره ! من هم عادتم اینه که اول توی دفترم بنویسم و بعد از صد بار عوض کردنش ، بیام و توی کام وارد کنم و بعد اپ کنم . مسلما همه ی اینا زیاد وقت می بره .

نحوه ی نوشتن تو هم خب اونجوریه دیگه ، مشکلی نیست . هر کسی یه عقیده و یه نظری داره .

آلیسا جون و ربه کای عزیز می خواستم بگم دبیرستان سخت نیست ، فقط درسا خیلی خیلی سنگینن ! همین .

از بقیه ی بچه های گل دیگه مثل : هدیه جون و فاطمه خانم و طناز گل و دو تا مهساهای عزیز و مهرنوش و مهسان گل هم خیلی خیلی ممنون که به وبم سر زدین و جواب حرفای منو دادین .

*******************

خب بچه ها این اپ شاید اپ اخر باشه البته تا تابستون ! شاید .

یعنی ممکنه اگر وقت داشته باشم بهتون سر بزنم و یه آپی بکنم .

دلم برای تک تکتون تنگ میشههههههههههههههههه .

بچه ها توی این اپ اخری می خوام یه عکس از تابلوم بزارم .

حتما نظرتونو بگین که خوبه یا نه ! اینم لینکش :

http://www.arpapic.com/Images/trc8.jpg

اگرم بده بگینا ، من ناراحت نمیشم .

چند تا عکس می زارم . نمی دونم دیدین یا نه . ولی دیدنش ضرر نداره که . تو نظرات بگین دیدین یا نه .

خب دیگه من رفتنی شدم . قربون همه تونننننن

خیلی خیلی دوستون دارمممممممممممممم و همیشه به یادتونم .

منو یادتون نره ها . فعلا تا تابستون خداحافظ همه

love-story-kh — Fri, 26 Oct 2007 17:11:58 GMT

سلام به همه ی دوستای گلم . حالتون چطوره ؟ چه کارا می کنین ؟

منم خوبم ، سرم خیلی با این درسا شلوغههه ! درس می خونین دیگه ؟!

وای گفتم درسسس ! چقدر درسا زیاد شدننن ... ! هر روز نه یه امتحان بلکه 2 یا 3 تا !!! همه ی زنگ ها امتحان می گیرن !

بعد این یه ماهی که نبودم بالاخره تونستم یه وقت کوچیکی پیدا کنم تا بیام و یه آپی بکنم و حرفامو براتون بزنم و هم یه سری به نت بزنم .

آپ امروز با اپ های قبلی فرق داره . چون این اپ داستان ندارم و اومدم تا حرفایی که از شروع مدرسه تو دلمه بهتون بگم ! اول از همه از نظرای قشنگتون ممنونم .

راستش ، نمی دونم چه جوری شروع کنم و یا از کجا باید بگم ! قبل این اپ توی این روزا کلی فکر کردم و بالاخره اینقدر این پا و اون پا کردم تا تونستم بیام .

همونطور که همه ی شماها می دونین درسای دبیرستان فوق العاده سنگینن و برای یه دانش آموز سوم راهنمایی که تازه میاد و وارد دبیرستان میشه ، درسای دبیرستان یه جورایی نه که سخت باشن ولی سنگینن .

درسام خیلی خیلی خیلی زیاد شدن و خیلی سختن ! همه ی معلما هر روز می خوان امتحان بگیرن ! و این بین ما بیچاره هایی که تازه اولیم !

امسال در کل مهمه و برای تعیین رشته ی سال دوم هر نمره که الان می گیری اهمیت داره . سال دوم هم که تعیین کننده ی سرنوشتته .

من تقریبا هر روز کلاس دارم ! فقط جمعه خونه م که اونم با درسایی که شنبه داریم وقتی نمی مونه برای رسیدن به کارهای دیگه ... مثل نوشتن داستان !

توی این شلوغ پلوغی که من نمی فهمم حتی روزا چه جوری دارن می گذرن مسئولیت مهمی به عهده ی منه !

مقصود از مسئولیت همین داستانه .

هر روز ساعت 1 از مدرسه بر می گردم و هر روز خدا ساعت 3 کلاسام شروع میشن ! همه ی روزا وقتم پره و وقتی هم که از کلاس بر می گردم دیگه وقتی ندارم که بشینم پای دفترم و داستان! تا 12 شب درسای روز بعد رو می خونم و بعدم می خوابم، از اونورم صبح ساعت 6 پا میشم ! روز از نو ، روزی از نو !

توی این وضعیت یه سوال از شما دارم . اینکه موافقین داستان بمونه برای تابستون ؟!

تا هفته ی دیگه وقت دارین که همگی نظراتونو عنوان کنین و من بیام و نظراتو بخونم و ببینم که چیکار باید بکنم !

اما اینو بدونین نوشتن داستان توی چنین موقعیتی برابره با لطمه خوردن به درسا و نرسیدن به اون چیزی که می خوام و .... !

اگر موافق باشین که خیلی عالیه و اگر هم نبودین با هم صحبت می کنیم تا ببینیم چی میشه .

خیلی دوستون دارم ،

قربون همگی ،

منتظر نظرای قشنگتون هستم ،

تا هفته ی بعد خدانگهدار .

هر چی آرزوی خوبه مال تو ..... هر چی که خاطره داریم مال من !

love-story-kh — Mon, 17 Sep 2007 09:55:18 GMT

سلامممممممممممممم !

خوبین ؟ خوشین ؟ سلامتین ؟! چه خبراااااااااااااااااا ؟؟؟؟؟ تابستون تموم شددااا !!!

اصلا این تابستون به من یکی خوش نگذشت ! به شما چطور ؟ چه کارا می کنین آخر تابستونی ؟!

منم خوبم ... یعنی بد نیستم ! می گذرونم !

راستییییییی ... ماه رمضونتون مبارک . روزه هاتونم قبول !

طبق معمول اول از همه از نظرای قشنگتون ممنونم که مثل همیشه از من حمایت می کنین !

اول از همه می خوام به هدیه جونم یه چیزی بگم ! هدیهههههههههههههههه تولدت مبارکککک !

می دونم ازت دورم و نمی تونم برات کادو بخرم و روی ماهتو ببوسم ولی باید بگم خیلییییییی خیلی خیلییییییی دوست دارم ! از همون اول با من بودی و همراهیم کردی !

این گل ها رو به تو تقدیم می کنم که خیلی دوستتتت دارممممممم و باز هم تولدتو تبریک میگممم !

ایشاءالله سالیان سال زنده باشی و به هر چی که می خوای برسی !

راستی یه چیزی هم باید بهت بگم ! هدی خیلیی خیلی خیلیییییی خوشگلی !

سارا (ب) عزیز اگه آپ های منو به دقت بخونی متوجه میشی من هر بار از نظرای قشنگ بچه ها تشکر می کنم!

اصلا این وظیفمه ! چون من هر چی دارم از شماها دارم !

و حالا جواب به دو عزیزی که مثل اینکه از داستان انتقاداتی داشتن !

اولش باید به درسا و رویای عزیز بگم که ... چرا ناراحت بشم ؟! داستانه دیگه !!! هم نظر میدین هم انتقاد !

در جواب به شما دو تا گل می خوام بگم که به نظر شماها چه چیز های توی داستان اضافی هست و نباید اینا نوشته بشه !!؟؟

چون من واقعا نمیدونم چه چیزی نباید نوشته می شد که حالا میگین .... ؟! اگر لطف کنین و اینو بگین واقعا ممنون میشم و حتما حتما جواب هاتونو در آپ بعد میدم !

و حالا ژوان جون ! خوبی عزیزم ؟ به خدا منو ببخش نتونستم بیام وبت ! تورو خدا شرمنده ! ولی حتما میام !

گلم اگه می خوای داستان سوگندو بخونی .... اون دو تا وب توی پیوندهام هست !

داستان اول و داستان دوم که بازسازی همون داستان اول بود !

خب بچه ها دیگه چه کارا می کنین ؟!

یه هفته قبل اینقدر هوا اینجا افتضاح بود که نگو و نپرس !!!

انگار وسط مرداده ! گرم گرم !

ولی پریشب یه بارونی اومد که عین سیل بود ! الانم نم نم داره بارون میاد !

راستییییییی من اینبار یه عکسی از دریای انزلی گرفتم که براتون بزارم !

اون بار گفته بودما رفتم لب ساحل ... هوا ابری بود چقدر دریا قشنگ بود !!! همون موقع با موبایل این عکسو گرفتم ولی چندان کیفیت نداره ! ولی فوق العاده قشنگه !

اینم از لینک عکس !

http://www.arpapic.com/Images/8nks.jpg

حتما نظرتونو راجع بهش بگین !

حالا یه چیز دیگه ............... !!!

راستی بچه ها خواهشا برین به سایت تپش و به کامران و هومن عزیز رای بدین ! چون واقعا لیاقت دارن همیشه و همه جا اول باشن !

خب حالا میریم سراغ شعرا و عکسا که امیدوارم خوشتون بیاد

****************

آيا اين تقدير منه

تا روزها تو جاده ی دلتنگي بنشينم و
افسوس دوري تورو بخورم !!!؟
درختای جاده زندگيم در حال خشك شدن هستن !

افسوس كه تو دیگه كنارم نيستي
افسوس كه سرنوشت براي ما جدايي رو رقم زده .
افسوس كه هرچه بدوم و بدوم تو دور و دورتر میشی
گفتي ما بدون هم خوشبخت تريم اما....

اما خوشبختي من در با تو بودن بود
افسوس كه خوشي ها تموم شد
افسوس كه باهم بودن ها تموم شد
اما اگر تو بدون من خوشبختي

دوري رو تحمل مي كنم

من و تو دو خط موازي بوديم كه هرگز نقاشي پيدا نشد

تا دو سر ما رو عاشقونه به هم برسونه

و تا آخر اين دنيا موازي خواهيم موند
لعنت به اين دنيا !

همدم شبهاي دلتنگي من ....

امشب مهمون كدوم آسمون بودي ؟ هم صحبت كدوم ستاره ؟

همدرد كدوم مهتاب ؟

یادت هست ؟

شبهاي پريشونیمو با تو قسمت کردم ...

ستاره هامو بغل بغل به آسمون چشماي تو

تعارف می كردم !

سياه چالاي دلتنگيام رو لبخندهات پرمی كرد !

براي گذري هر چند کوچولو به آسمون نگاهم برگرد .....

ببين چه جوری ماه ذهنم

تو سياره خاطرات مي گرده و آروم اشك مي ريزه !

بغض هامم جواب نگفته های فشرده گلوم رو نمی دن ... .

تو نيستي و من ، شبگرد تنها نشین خلوت غم شدم ... .

وای خدا این دوتارو نگاه کننننننن !!! اگه گفتین کی هستن این دوتا ؟!

چطوری رفتنتو باوركنم در حالي كه عشقت هنوز تو قلبم جاریه !

چطوری نبودنتو قبول كنم در حالي كه تورو هر لحظه كنار خودم مي بينم!

چطوری قبول كنم كه ديگه منو دوست نداري در حالي كه دوستت دارم گفتن هات لحظه به لحظه

تو گوشم زمزمه ميشه !

چطوری تورو پيش خودم حس نكنم در حالي كه گرمي دستت وجودمو در بر گرفته!

نوازش موهايم با دستای مهربونت چه آرامشي به من مي داد !

من با تو توی آسمونها بودم !

هرگز اينو كه روزي بري قبول نداشتم!

چه بي رحمانه تورو از من گرفتن!

حتي نذاشتن كه به تو بگم كه چقدر دوستت دارم!

دلم از اين مي سوزه كه حتي براي يك بار هم به تو نگفتم كه چشمات، نگات آرامشي به من

میده که هرگز اونو تجربه نكرده بودم!

شايد ... شايد اگه اينها رو به تو مي گفتم تو با اون همه مهربوني كه داشتي پيش من مي موندي!

تو تلاشي براي رفتن نداشتي تو دلت مي خواست كه بموني ولي تقدير بود كه تو بري و منو

  با اين عشقي كه تو تمام وجودم از تو به يادگار مونده تنها بذاري!

رفتي ... نميگم كه چرا رفتي .... چون مي دونم كه چاره اي جز رفتن نداشتي !

میایی ... نميگم كه بيايي !

چون ...

هميشه الگويي بودي برام !

كارهات ... رفتارت .... مهربوني هات ..... گذشتت .... خوبي هات ... !

                تو بهترين و كامل ترين هستي !

                                                 دوستت دارم !

اگه مي‌ دونستي قطره بارون وقت دور شدن از ابرا چه حسي داره،

می دونستی يه بندر وقت رفتن كشتيها چقدر تنها ميشه .... اگه

          .... كشيدن پرنده‌ها چه غمگين میشه اگه مي‌ دونستي درخت كاج وقت پر

.... اگه مي ‌دونستي رفتنت چه آتيشي به جونم كشيد

اون وقت اینقدر راحت نمی گفتی خداحافظ !

تقديم به کسانی که بی هیچ جرمی آهسته تر از ياس به خواب رفته اند ...

امشب باران به ميهمانی چشمانم آمده ...

خسته ام خسته از همه کس و همه چيز حتی از نفس کشيدن...

امروز عقربه های ساعت حادثه را برايم به تصوير کشيدند ...

اکنون من با خاطرات نفس گرفته ات زندگی را با آه سردی می نوازم!

کاش می دونستی دلم در حسرت دوباره دیدنت تو سینه می سوزه ....

کاش می دونستی شمع آرزوهای منو باد جدایی تو خاموش کرد ....

کاش می دونستی جای تو برای همیشه کنار تنهایی من خالیه .....

کاش می دونستی این دل بعد از تو دیگه ارزش نگه داشتن نداره ....

کاش قصه تنهایی منو از چشمای بی فروغم می خوندی ،

حالا چطوری به نبودن همیشگی ات عادت کنم؟!

دلم برايت تنگ مي شود ...

! نه هرشب نه هر روز

بلکه هر لحظه !

.. اين را عقربه هاي ساعت نيز مي دانند

خطوط دفترم نامت را از بر کرده اند..

! اگر روزي تو را ننويسم , دل آبي خودکارم برايت تنگ ميشود

                                                      *****************

دیگه نوبت داستانه ها بیشتر از این منتظرتون نمی زارم . این شما و این هم داستان !



بعد اَز دَری وَری گفتن های من و نازنین نگار شروع می کنه به حرف زدن !

نگار : می خوام یه خاطره ای اَز فیلمبرداری هامو تعریف کنم ! فکر کنم 2 یا 3 سال قبل بود ...

قرار بود فیلمبرداری یکی اَز آهنگ های ملایم و غم اَنگیز .... اَنجام بدم به صورت یه فیلم !

به خاطر ریتم غمگین این آهنگ همه ی صحنه ها توی جاهای رمانتیکی گرفته می شد .... مثل دریا !

یادته که نهال ؟!

منم با نگار رفته بودم ! خیلی خوب این خاطره رو یادمه !!! اون موقع 18 سالم بود !

در جواب میگم: آره یادمه ! نگار : نهالم برده بودم !

صحنه ی آخر این ویدیو توی بیمارستان بود و جریان اَز این قرار بود که پسره تصادف کرده و داخل اُتاق عمل بود!

و دختره همه ش توی راهرو قدم می زنه و همه ی خاطره هاش با پسره یادش میاد ... و هی اَشک می ریزه ! همه ش به ساعت نگاه می کنه که سریع و تند می گذره !

خلاصه تمام حالت هایی که توی چنین موقعیتی به آدم دست میده رو باید صورت اون شخص نشون می داد !

بالاخره دکتر که اَز اُتاق میاد بیرون .... تند میره طرفش ! با چشمای گریون فقط به دکتر نگاه می کنه ! دکتر هم سرشو تکون میده با ناراحتی ... !!!

دختره هم نمی تونه خودشو کتنرل کنه و میره طرف در اُتاق عمل که روش علامت ورود ممنوع بود ... ! دکتر بر می گرده و سریع دستشو می گیره که مانع اَز ورود اون بشه ! ولی اینقدر دختره اِصرار می کنه که بالاخره دکتر راضی میشه دختره بتونه برای آخرین بار پسره رو ببینه ! می برنش سردخونه !

وقتی ملحفه رو اَز روی سر پسره می کشه پایین و چشمای پسره رو که هیچی اَزشون باقی نمونده بود می بینه با گریه اَز حال میره !

این تیکه رو کلا اَصلا دختره نمی تونست خوب حس بگیره !

حدود 10 بار این صحنه تکرار شد ! اَما هر بار بدتر اَز قبل !

یه بار دختره اَشکش در نمی اومد ... یه بار خیلی بی حس و غیر طبیعی بازی می کرد ! یه بار اَشکش در می اومد توی راهرو خوب بازی می کرد اَما توی سردخونه نه !!!

خلاصه آخر سر دیگه همه خسته شده بودیم ... می خواستیم اِدامه ی کارو برای روز بعد بزاریم که ... نهال گفت بمونید !

به دختره گفت بیا کنار و به بقیه گفت بزارین خودم یه بار این صحنه رو براتون بازی کنم !

اَولش من مخالفت کردم و گفتم یعنی چی ! چرا و واسه چی ! ولی آخر سر خود ... منو راضی کرد !

نهال اومد و شروع کرد !!!

فقط ... فقط یه بار توی 15 دقیقه بدون اینکه کسی بهش ایرادی بگیره همه ی تیکه هارو بدون اِشکال اِجرا کرد !!! فوق العاده بود ! یعنی خودم شُکه شده بودم ! اَصلا فکر نمی کردم نهال اینقدر عالی اَز عهده ی این کار بر بیاد !

اون صحنه که مثلا بالا سر جسد پسره بود ... واقعا قشنگ بود !

یه طوری که اَشک توی چشمای همه نشست !!!

تاثیرش تا حدی بود که خواننده اومد و اَز نهال تقاضا کرد که توی این ویدیو به عنوان مدل باشه و ... ما بیاییم اَز اَول فیلمبرداری کنیم و ... ! ولی خب نهال جواب رد داد ! اینم اَز خاطره ی نهال خانم بازیگر !

نازنین : بابا اِیول ! دوست بازیگر نداشتیم که اونم اَلان داریم !

آرین : چرا تقاضا رو قبول نکردی ؟! من جواب میدم : اَولا که اون جورایی که نگار میگه هم نبود! دوما مگه من بیکارم پیشنهاد اون یارو رو قبول می کردم ! بعدشم من زیاد اَز اینجور کارا خوشم نمیاد !!!

در این بین آرین میگه : خب رسیدیم ! اَلان باید کجا بریم ؟!

با نگاهی به اَطراف متوجه میشم به شهر رسیدیم ! فاصله ی بین پیست اِسکی و شهر با شوخی ها و صحبتامون گذشت !

نازنین در جواب آرین میگه: خونه ی ما ! آرین: همون جای قبلیه ؟

نازنین : آره !

من میگم: مگه آدرس یادته ؟!؟

آرین : اِسم خیابون یادمه اَما کوچه رو نه !

نازنین آدرس دقیق رو به آرین میده .

در این بین گوشی نگار به صدا در میاد و نگار سریع اَز توی کیفش گوشی رو در میاره و جواب میده !

من نگامو به آتنا می دوزم و میگم : اِمروز چطور بود ؟!

آتنا لبخندی می زنه و میگه: فکر کنم اَز تو خونه موندن بهتر بود !

من : معلومه که بهتره! توی خونه وقتی آدم بیکار باشه دیوونه میشه ... ! تازه اومدی اینجا ! یه چند مدت بگذره اینجور تفریح ها برات عادت میشه !

آتنا چیزی نمیگه و فقط بهم نگاه می کنه !

من دوباره رو به آتنا میگم : فعلا هیچ تصمیمی برای این تعطیلات نگرفتی ؟!؟

آتنا: نه!

نازنین به حرف در میاد و میگه : ما هر سال می رفتیم ویلای گلنوش اینا !

من : آره! خیلی جای قشنگیه.

آتنا: اِمسال چرا نرفتین ؟! نازنین: ویلارو فروختن!

اینبار آتنا همراه با لبخند چشمکی می زنه و رو به من میگه : تو چه هنرایی داری ! حیف که برادر ندارم واگرنه محال بود بزارم اَز دستم در بری !!!

می خندم و رو به نازنین میگم: می بینی ... !!! نمیای خواستگاریم !! دیگه اَز دست این خواستگارا خسته شدم که هر روز میان و صف می بندن دم خونه !

نازنین می خنده و رو به آتنا میگه : آخه من دوست پسر 10 .... 20 ساله شم !

در همین لحظه نگار صحبتش با موبایل تموم میشه و گوشی رو سر جای اَولش یعنی به داخل کیف بر می گردونه !

من به نگار میگم : کی بود زنگ زد ؟! نگار هم جواب میده : یکی اَز دوستام .

تو همین لحظه آرین ماشینو نگه می داره و میگه : رسیدیم !

با نگاهی به بیرون می فهمم که بله رسیدیم به خونه ی نازنین اینا !

نازی در ماشینو باز می کنه رو به ماها میگه : بفرمایید بالا! آرین میگه: می خوام مامان و باباتو ببینم ... ! نازی: باشه .

من هم رو به نگار میگم : پاشو من و تو هم بریم بیرون ... زشته اینجا بشینیم !

نازنین برای خدافظی رو به آتنا می کنه و میگه : آتنا جون من دیگه باید برم ..... اِمروز خیلی خوش گذشت ...! آتنا: به منم همینطور ! نازنین : پس فعلا خدافظ ! آتنا : به اُمید دیدار !

آرین هم سرشو به طرف آتنا بر گردونده و میگه : شرمنده یه لحظه برم . آتنا: نه خواهش می کنم .

آرین و نازنین اَز ماشین خارج میشن !

نگار در حالی که دستشو روی دستگیره ی در گذاشته رو به آتنا میگه : تو اینجا بمون تا ما برگردیم ! آتنا : باشه !

من و نگار هم اَز ماشین بیرون میاییم و به طرف آرین و نازنین که کنار در ورودی حیاط ایستادن و منتظر باز شدن در هستن میریم !

آرین که چشمش به خونه ست رو به نازنین میگه : خونه هیچ فرقی با قدیما نکرده !

فرصت نمیشه نازنین جوابی بده ... چون تو همین لحظه در خونه باز میشه !

اَول آرین میره تو و بعد نگار و بعد من و نازنین !

با ورود به حیاط چشمم به مانی و نیما می اُفته که طبق معمول مشغول کُشتی گرفتن روی سبزه ها هستن و اَز سر و کول هم بالا میرن !

آرین تا نگاش به این دو تا وروجک می اُفته اَز حرکت باز می ایسته و با تعجب رو به نازنین میگه : اینا دیگه کی هستن ؟!

من می خندم و میگم : مانی و نیما !

نگار: اِاِاِ !!! تو مگه اینارو ندیدی ؟!

نازنین کمی جلوتر میره و میگه : تو وقتی داشتی می رفتی اینا 2 سالشون بود ! یادت نمیاد !؟

آرین : خدایا !!! این دو تا همون کوچولو ها ... برادرات هستن!!! چقدر بزرگ شدن !

مانی و نیما تازه متوجه ی ورود ما میشن و وقتی منو می بینن بدو بدو میان طرفم و می پرن بغلم !

نیما : سلام خاله جون.

من: سلام عزیزم . مانی : سلام خاله جونم!

نازنین : سلام بچه ها ! مامان و بابا نیستن ؟!

آرین به من نزدیک تر میشه و رو به مانی و نیما میگه : سلام !

مانی و نیما هم که تازه اَز بغل من بیرون اومدن با تعجب به آرین نگاه می کنن !

نگار اَول به مانی و نیما سلام می کنه و بعد رو به آرین میگه: این دو تا وقتی نهالو می بینن دیگه ماهارو یادشون میره !

نازنین رو به نیما میگه : مامان و بابا که هستن ؟

نیما که حواس و نگاش به آرینه جوابی نمیده ... ! نازنین هم وقتی سکوت عجیب مانی و نیما رو می بینه میگه: یک عموی جدید براتون آوردم .

آرین لبخندی می زنه و خم میشه به طرفشون ... و میگه : به به چه آقا پسرهای گلی ... !

رو به این دو تا شیطون میگم : سلام نمیگین به عمو ... !

مانی و نیما مثل هر بچه ی دیگه ای که وقتی یه غریبه رو می بینن ساکت میشن و حرفی نمی زنن

در سکوت به آرین خیره شدن !

تو همین لحظه صدای مامان نازنین رو اَز در ورودی خونه می شنوم .

نگام به طرف در میره ... !

بقیه هم مثل من به طرف صدا بر می گردن .

خاله مرجان ( مامان نازنین) وقتی ماهارو می بینه به طرفمون میاد و میگه : اِاِ ! سلام . شمایین ؟ چرا اینقدر زود اومدین ؟

بعد اینکه همه ی اینارو میگه تازه نگاش به آرین می اُفته و متوجه ی آرین میشه !

آرین رو به خاله میگه : سلام .

خاله هم که چند ثانیه ست چشمش به آرینه با تعجب زیادی لب باز می کنه و میگه : توییی آریننن ؟؟!

آرین همراه با لبخند چند قدمی به خاله نزدیک تر میشه و میگه : چطورین شما؟ چه خبر؟

خاله در حالی که داره با آرین دست میده میگه : مرسی ! سلامتی . تو خوبی عزیزم ؟ اینجا چیکار می کنی ؟

مانی و نیما هر دو در یک زمان به طرف مادرشون میرن و با هم یکصدا میگن : مامان این آقای کیه ؟!

نازنین به آرین اینا نزدیک میشه و میگه : عمو آرین .

من با خنده میگم : اَصلا به اِسمت عمو نمیاد !

خاله رو به من و نگار میگه : سلام . خوبین ؟

نگار : سلام . مرسی . من هم میگم : سلام .

آرین رو به خاله مرجان میگه : اومدم شمارو یه سر ببینم و برم . خاله: کِی اومدی عزیزم؟ چرا اینطوری بی خبر ؟ مامان و بابا خوبن ؟

آرین: توضیح دادنش که مفصله ! ولی دیروز رسیدم . مامان و بابا هم خوب بودن و سلام رسوندن . اِمروز بچه هارو تو اِسکی دیدم و اَلان هم اومدم اینجا . دلم برای همه تون یه ذره شده بود !

خاله با نگاهی به سر تا پای آرین میگه : قربونت برم عزیزم . دل ما هم برات تنگ شده . یهو چشمم بهت اُفتاد . شُکه شدم !

آرین: عمو رضا ( پدر نازی ) خونه نیست ؟!

خاله در جواب میگه : نه عزیزم نیست . تا کِی اینجایی؟

آرین: حالا حالاها اینجا موندگارم.

خاله: پس میاییم دیدنت.

آرین خم میشه و لُپ مانی رو می کشه و میگه : این دو تا وروجک که به من سلام نگفتن !

خاله می خنده و میگه : ناراحت نباش .... براشون غریبه ای ! بزار دو روز بگذره باهات که پسر خاله شدن اَز سر و کولِت بالا میرن !

آرین : خب من دیگه رفع زحمت کنم .

خاله : نمیایی بالا؟

آرین : نه باشه برای یه دفعه ی دیگه مزاحم میشم .

خاله : حتما سلام منو به مامان و بابات برسون . خوشحال شدم دیدمت .

آرین: بزرگیتونو می رسونم . شما هم سلام منو به عمو برسونین ! فعلا خدافظ .

من و نگار هم اَز نازنین و خاله و مانی و نیما خدافظی می کنیم و به همراه آرین اَز حیاط خارج میشیم !

اینبار من پشت فرمون می شینم و آرین هم جلو و نگار هم پشت کنار آتنا !

ماشینو روشن می کنم و به حرکت در میارمش !

در این لحظه آرین به من میگه : همه چیز یه جورایی عوض شده!

من هم میگم : واقعا مانی و نیمارو اَز یاد برده بودی ؟! آرین : خب نه ... ! ولی یادمم نبودن ! داشتم می رفتم یک سالشون بود ! من: چرا اینجا نمی مونی ؟! آرین جواب میده : نمی تونم ! یعنی نمیشه تمام زندگی من اون جاست !

من می خندم و میگم : همچین میگی زندگی که آدم فکر می کنه زن و بچه داری اونجا !

در همین لحظه صدای آتنا رو می شنوم که داره میگه : نهال جون سر همین خیابون اَگه نگه داری ممنون میشم!

بهش میگم : تو کِی می خوای این تعارف هارو بزاری کنار ؟! اَز اینجا تا خیابون خونه ی شما کلی فاصله ست !

آتنا : می خوام یه کم قدم بزنم !

گوشه ای اَز خیابون ماشینو متوقف می کنم و میگم: باشه . اینم اَز این !

آتنا رو به نگار و آرین میگه : اِمروز به من که خیلی خوش گذشت ... ! واقعا ممنون . اَسباب زحمت شدم !

نگار : به ماهم همینطور ! تا باشه اَز این تفریح ها ! اَز این حرفام نزن .

آرین که چند ثانیه ای به آتنا خیره شده ... میگه : نگار راست میگه ! اینقدر تعارف نکنین !

آتنا رو به من میگه : نهال جون شما هم بیا خونه مون.

من: مزاحم میشم .

آتنا : من دیگه برم ! فعلا خدافظ !

بعد اینکه آتنا اَز ماشین خارج میشه آرین رو به من میگه : این دوستت چرا اینقدر آروم بود ؟! اَصلا اَز جاش تکون نخورد !!!

نگار به جای من جواب میده : همه که مثل خودش زلزله ی 180 ریشتری نیستن !!!

من که ماشینو تازه به حرکت در آوردم اَز توی آینه به نگار نگاهی میندازم و میگم : نه مثل اینکه اِمروز یه چیزیت شده !

آرین : چطور مگه ؟! من: آخه اَز اَول صبح هِی به من گیر میده !

آرین می خنده و میگه : این همه بلا سر نگار آوردی ... یادت که میاد ؟!

نگار : اِاِاِ !!! یکی اَز من طرفداری کرد !

توی همین حرف هاییم که به خونه می رسیم !

خب چطور بود ؟! منتظر نظرای قشنگتون هستم !

خیلی خیلی خیلی دوستون دارم !

قربون همگی ! فعلا خدافظ .

قسمت نمیشه انگار دست تورو بگیرم .... برای اخرین بار برای تو بمیرم !

love-story-kh — Fri, 31 Aug 2007 09:29:18 GMT

سلام

چطورین؟ ای منم بد نیستم ... می گذره . بازم بابت دیر شدن آپ شرمنده .

اون روز حالم خوب نبود اصلا ! چند روز بعدشم زیاد خوش نبودم .

چه خبرا؟ چه کارا می کنین؟ تابستون تموم شد ! به این زودی ! هیچی نفهمیدم!

منم خبر خاصی ندارم .... بابام که امسال نیست به همین خاطر مسافرت هم نرفتیم . گاهی اوقات میرم لب ساحل ... چون خیابون خونه ی مارو بری تا ته می رسی به دریا ! وای فکر کنم دو هفته پیش جمعه بود رفتم دریا ........ ! هوا ابری دریا هم طوفانی ! خیلی خیلی خیلی قشنگ بود ! موج دار بود ... ! من دیگه حس نوشتنم اومده بود می خواستم لب ساحل بشینم و بنویسم ! از دریای انزلی باید براتو عکس بزارم یه بار !

گفتم عکس یاد یه چیزی افتادم ! باید عکسای تابلوهامو بزارم ببینین . بعضی بچه ها دیدن !

طبق معمول از نظرات قشنگتون ممنون که مثل همیشه منو ساپورت کردین.

اول از همه می خواستم به بهار جون بگم که ...

اون تیکه های کنسرت ها از شبکه ی امید ایران و در برنامه کنسرتو پخش شد .

برنامه ی کنسرتو هم فکر کنم حوالی ساعت ۳ نصف شب ۵ شنبه باشه و تکرار ۵ شنبه هم میشه ساعت۴ تا ۵ بعد از ظهر ۵ شنبه . اونبارم ۳ شنبه ساعت ۷:۳۰ دقیقه دوباره تکرار همون ۵ شنبه رو نشون داد که من دیدم . دوباره تکرار ۳ شنبه رو صبح ۴ شنبه ساعت ۹:۳۰ دقیقه داد . راستی بهار جون مرسی بابت اون شب !

هدیه جون دلم برات خیلی خیلی تنگ شده ! یه قرار چت بزار باهات یه کم بحرفم !

اینبار اول داستانو می زارم که امیدوارم مورد پسند واقع بشه .

*-----------*

خدایا چقدر قیافه ی این پسر جوون برام آشناست !! جایی اینو دیدم !؟ مثلا کجا ؟!

مستقیم تو چشاش زل می زنم ... این چشمای درشت سیاه رنگ که خبری اَز شیطنت توش نیست و به اِنسان آرامش خاصی میده به کی متعلقه ؟! این قد بلند ! این نگاه دقیق ! این طرز نگاه کردن .... !

اَگه همدیگه رو تا به حال دیدیم چرا پس من یادم نمیاد کجا دیدمش !!! اَگه همدیگه رو می شناسیم چرا اینجوری بهم نگاه می کنه ! یه جورایی اِنگار داره به یه غریبه نگاه می کنه !

هر چی فکر می کنم این کیه ... کجا دیدمش ... چیزی یادم نمیاد !

درست تو همین لحظه لب باز می کنه و رو به من آروم به اِنگلیسی میگه : معذرت می خوام !

من هم اَفکارمو رها می کنم و لب باز می کنم و میگم : واقعا ببخشید منم حواسم نبود !

بعد اَز اینکه این جمله رو میگم یک قدم به سمت راست من بر می داره ! می خواد اَز کنارم رد بشه به همین خاطر مسیرشو عوض می کنه !

که در همین لحظه در ورودی رستوران باز میشه .... به طرف در نگاهمو می چرخونم ... که چشمم به نگار و آتنا می اُفته ....

در این بین اون پسر جوون اَز حرکت می ایسته !

نگار رو به من و نازنین میگه : کجایین شما دو تا ؟! برگشتم دیدم نیستین ! یهو غیبتون زد !

آخرین جمله شو در حالی بیان می کنه که چشمش به این پسر جوون می اُفته ... و کاملا ساکت میشه !!!

بعد چند ثانیه یهو به حرف در میاد و ... اینبار به فارسی رو به پسری که باهاش برخورد کردم .... میگه: تو ... آرین ... اینجا چیکار می کنی !!!؟؟

نگار چی گفت !!!!!! آرین !!! آرین کیه دیگه ! اینو می شناسه !!!

سرمو بر می گردونم طرف پسره که می بینم کاملا برگشته .... قدمی به سمت نگار بر می داره و در کمال تعجب به فارسی اَلبته با مِن و مِن یعنی با تردید میگه : ن ... نگار ... نگار تویی؟!؟

اِاِاِ !!!! چی شد ؟! فارسی حرف زد ! این ایرانیه !

بر می گردم و به نازنین نگاهی میندازم ! اونم مثل من ماتش برده و زل زده به این پسره که مثل اینکه اِسمش آرینه !

سرمو که بر می گردونم طرف نگار .... اونم چند قدمی به سمت ما میاد و بهمون نزدیک تر میشه و رو به پسره میگه : بابا سلام ! خوبی تو ؟ بعد 6 ... 7 سال اینجا چیکار می کنی !!!

و بعد نگار به من نگاهی میندازه و وقتی نگاه متعجبانه ی منو می بینه به حرف در میاد و میگه : چرا ماتت برده نهال ! نشناختی ؟!

به پسره نگاه می کنم ... که اینبار سر تا پای منو بر اَنداز می کنه !

نگار : بابا آرین دیگه !!!

یه لحظه ناخودآگاه بدون اینکه خودم بخوام خاطرات بچگی تو ذهنم میاد !

خاطرات بچگی !!! بچگی !!!!!

خدای من !!!!!

این پسره .... آرینه !!

تک فرزند آقای معصومی ... همون عمو بهزاد .... که یکی اَز دوستای نزدیک پدرم بود و حدود 6 یا 7 سال قبل رفتن یونان !!! همون عمو بهزاد که اَز ایران با هم رابطه ی خانوادگی داشتیم ... .

همون آرین که اَز بچگی با من و نگار بزرگ شده بود و به من و نگار هم خیلی نزدیک بود ... درست مثل یه برادر !

با شنیدن صدایی یهو به خودم میام !!

صاحب این صدا نگاره ... که میگه : اِی بابا ! آرین تو هم مثل اینکه نشناختی ؟!

به شخصی که مقابلم واستاده با دقت بیشتری نگاه می کنم !!! خود آرینه ! عوض شده ! اَما زیاد نه !

ولی چشماش مثل گذشته ست ! همون چشمای درشت مشکی ! همون نگاه آرامش بخش !

حتما من خیلی تغییر کردم که این منو نشناخته !

چیزی نمیگم فقط لبخندی که به قول نازنین مخصوص خودمه بهش تحویل میدم !

عجب روزی ! این همه سال ندیدمش و حالا کجا دیدمش ! اینجا چیکار می کنه این !؟

اینبار لب باز می کنم و به حالت شیطنت واری اَلبته به فارسی میگم : دیگه مارو نمی شناسی ؟!

آرین با دقت به سر تا پام نگاهی میندازه و چیزی نمیگه ... !

نازنین هم به تقلید اَز من با لحن شیطنت آمیزی میگه : مارم که آدم حساب نمی کنی !!!

آرین با شنیدن حرف نازنین یهو بر می گرده طرفش و متعجبانه نگاش می کنه !

اون دوباره مسیر نگاهشو به طرف من بر می گردونه !

نگار که در کنار ما ایستاده رو به آرین میگه : به این زودی خواهر منو فراموش کردی!

آرین یهو به حرف میاد .... با تردید و به زحمت میگه : ن .... نهال ... نهال تویی ؟!

لبخندی که رو لبم نقش بسته تبدیل به خنده ای میشه و میگم : پس می خواستی کی باشم ؟!؟

آرین لبخندی می زنه و دستشو به طرفم میاره و میگه : چقدر عوض شدی دختر !

منم دستمو جلو می برم و باهاش دست میدم و میگم: نکنه می خواستی همون نهال 14 ... 15 ساله رو ببینی ؟!؟

نازنین رو به آرین میگه : منم که اَصلا آدم حساب نمیشم ؟

آرین رو به نازنین می کنه و میگه : هر چقدر فکر می کنم یادم نمیاد شمارو کجا دیدم! نازنین: اِی بی معرفت ! یعنی منو نمی شناسی !؟

آرین که حالت متفکرانه ای به خودش گرفته میگه: خیلی برام آشنایین ... ! نگار رو به آرین میگه : بابا این نازنین خودمونه !

آرین با تعجب اَول به من نگاه می کنه و بعد به نازی ... !!!

آرین : نهههههههه !!! نازنین می خنده و میگه : چرا نه !!!؟؟!!

آرین : بابا شماها چقدر عوض شدین !!! من : کجاش عوض شده ! هنوز همونطور کوتوله مونده !

نازنین : آخه به من چه تو اینقدر درازی داری می رسی به آسمون !؟

آرین با خنده رو به من و نازنین میگه : شما هم که همونجوری شلوغ می کنین !

نگار دستشو به طرف آرین می بره و میگه : پس من زیاد عوض نشدم که منو شناختی !

آرین با نگار دست میده و میگه : آره !

تو همین لحظه تازه چشم آرین به آتنا می اُفته که گوشه ای کنار نگار بی حرکت و بدون هیچ حرفی ایستاده.

سرشو بر می گردونه طرف من و در حالی که اِشاره ای به آتنا می کنه و میگه : نمی خوای معرفی کنی ؟!

من در حالی نگام به آتناست با دست اِشاره ای به آرین می کنم و میگم : ایشون آرین معصومی یکی از نزدیک ترین دوستای خانوادگی مون که چند سال قبل اَز اینجا رفتن !

و بعد رو به آرین میگم : اینم یکی اَز دوستای خوبم آتنا !

هر دو با هم سلام علیک می کنن .

نازنین رو به نگار میگه : باید بریم بالا ؟ نگار : نه نمی خواد . بچه ها اَلان میان پایین.

نگار بعد اَز گفتن این جمله برمی گرده طرف آرین و میگه : آخه شماها کجا غیبتون زد ؟ 6 سال بی خبری ! رفتین و پشت سرتونو نگاه نکردین !

آرین : اَگر بدونی چقدر اونجا سخت می گذشت !

من : آرین تو هم با اون وقتات خیلی فرق نکردی ... چشات مثل گذشته مونده ! اَما نمی دونم چرا اون اَول اَصلا نشناختمت. آرین تو نگاه کوتاهی سر تا پای منو اَز نظر می گذرونه و میگه : منم تو اَولین نگاه نشناختمت! تو خیلی خیلی عوض شدی نهال !

نگار : خب اَلان 21 سالشه ... نباید با 14 سالگیش تفاوتی داشته باشه!!

نازنین : نه بابا ! این نهال که همونجوری شتر مونده !

به نازنین چپ چپ نگاه می کنم و بعد رو به آرین می کنم و میگم : تو چرا یه سر به ما نمی زدی ؟ - وقت نمی شد . فقط درس و درس !

من : چطور شد اومدی اینجا ؟! کِی رسیدی ؟ آرین: دیروز بعد اَز ظهر حوالی ساعت 4 رسیدم ! رفتم یه هتلی .... بعد اَز چند ساعت اِستراحت تصمیم گرفتم بهتون یه زنگی بزنم ! شما هم مثل اینکه خونه نبودین گوشی رو بر نمی داشتین ! آخر شب به گلی زنگ زدم اونم گفت صبح بیام اینجا و شمارو سورپرایز کنم !

تو همین لحظه در ورودی رستوران باز میشه و تقریبا تمام بچه ها میان بیرون !

یه نگاهی به این جمعیت میندازم ! خیلی زیادن ! یعنی حدود 20 نفری میشن !

نگار بهم میگه : تو و نازنین برین با بچه ها یه سلام علیکی کنین .

به نازنین نگاهی میندازم ! اونم میگه : بدو بریم.

رو به آرین میگم : همینجا باشیا ... درست حسابی ندیدمت . من برم چند دقیقه دیگه میام.

من و نازنین اَز نگار و آتنا و آرین جدا میشیم و به سمت چپ رستوران که بیشتر بچه ها اونجا هستن نزدیک میشیم !

تو همین لحظه چشمم به گلی می اُفته که بین چند تا اَز بچه ها واستاده ... براش دست تکون میدم و اونم مارو می بینه و به سمت مون میاد !

وقتی بهمون می رسه رو به من و نازی میگه : به به سلام . آرینو دیدین ؟! من : سلام عزیزم. آره دیدمش . نازنین : سلام ! من : گلی بریم پیش بچه ها.

به حرکت در میاییم و چند قدمی به بچه ها نزدیک تر میشیم !

نازنین : کسی هست که تا حالا ندیده باشیمش ؟؟؟!؟ گلی : نه ! فکر کنم همه رو بشناسین !

3 تایی اَز همون اَفراد کنارمون شروع می کنیم !

تقریبا تمام کسایی که اینجا هستن و می شناسم !

سارا و گیسو و آناهیتا و مهسو و آرمیتا و سعید و اَفشین و پرهام و پدرام و سهراب همه اَز آشناهای گلی هستن.

بیشتر اینارو یا تو مهمونی های مختلف ملاقات کردم یا تو اِسکی و جاهایی مثل همینجا دیدمشون !

اَز دیشبی ها پرستو و پریسا و رامین و کامران و هومن نیستن .

جمع گرمه ! یعنی وقتی کسایی مثل روزبه و پوریا توی یه جمعی باشن کسی آروم و ساکت نمی شینه !

فقط در این بین مثل دیشب زیاد اَز برخورد بردیا و بنیامین ( پسر های خانم آرین ) خوشم نمیاد ! مخصوصا بردیا ! می خواستم باهاش دست بدم یه جوری دستمو فشار داد ! پسر جالبی نیست !

بعد اَز سلام علیکی مختصر با همه ی اَفرادی که اینجا حضور دارن دوباره به کنار نگار اینا میریم !

اونا روی نیمکتی کمی اونورتر اَز رستوران نشستن و مشغول حرف زدنن !

چون روی نیمکت جایی برای نشستن نیست روی زمین مقابل نیمکت روی برفا می شینم !

با نشستن روی برفا سرما تو تموم تنم می پیچه واَز سرمای زیاد می لرزم !

در این بین صدای نگار اَز این کار من در میاد !!

نگار : پاشو دیوونه ! سرما می خوری !!!

منم که عاشق سرمام ! اِنگار نه اِنگار نگار حرفی زده باشه اِعتنایی بهش نمی کنم و به آرین میگم : خب اَز خودت بگو !

نازنین با دیدن این وضعیت میره طرف نگار و میگه : من تحمل سرمارو ندارم! برو کنار. بشینم.

آرین با لبخند میگه : مثل اینکه هیچ فرقی با بچگی هات نکردی ؟! نگار : فرق که نکرده هیچی ... بدترم شده!

نازنین در این بین که روی نیمکت کنار نگار جایی برای خودش پیدا کرده و نشسته رو به آتنا میگه : تو چرا اینقدر ساکتی آتنا ؟! یه چیزی بگو .

آتنا که اَصلا اِنگار یه دنیای دیگه ست .... با شنیدن اِسم خودش اَز زبون نازنین تازه به خودش میاد !

میگه: چی بگم ؟ دارم به حرفای شما گوش میدم.

من برای اینکه آتنا رو یه ذره مشغول به صحبت بکنم حتی گفتن یه جمله .... رو به آرین میگم: این دوست من دندون پزشکی می خونه!

آرین : اِاِاِ !! چه خوب ! خیلی رشته ی خوبیه!

آتنا فقط نیم نگاهی به آرین میندازه و چیزی نمیگه .... ! من هم به آرین میگم : تو مغز و اَعصاب خوندی دانشگاه ؟! آرین که چند ثانیه ست چشمش به آتناست میگه: آره !

و بعد رو به آتنا میگه : سال چندمین ؟ آتنا : سال اَول ! اَز هر چی پزشک و پزشکیه بدم میاد!

من با خنده رو به بقیه میگم : اَز خون می ترسه ! اینم اَز دکتر مملکت ما !

نگار : اونوقت چه جوری داری دندون پزشکی می خونی !؟ نازنین : اَه ! چه جوری دستتو می کنی تو حلق مردم !؟!

آرین می خنده و میگه : اَوایل آدم یه کم اِسترس داره ! حتی برای یه تزریق ساده! زمان می بره تا دیدن اینجور چیزا عادی بشه! نگار : به نظر من دل و جرئت می خواد که اونم هر کسی نداره!

من آرین رو مخاطب قرار میدم و میگم : خب این سال ها بدون ما خوش گذشت !؟

آرین هم بهم نگاهی میندازه و بعد شروع می کنه به حرف زدن !

- اَوایل تحمل اونجا برام خیلی سخت بود ! نه دوستی نه آشنایی! فقط درس خوندم !

من با شیطنت خاصی به آرین میگم : من اَگه پسرارو نشناسم که دیگه نهال نیستم! فقط درس می خوندی ؟ هان ؟!

آرین نگاهشو به من می دوزه و میگه : دوستای خوبی پیدا کردم ! اَما به پای دوستای اینجا نمی رسیدن ! من : خب ! اِعتراف کن!چند تا ؟! آرین با تعجب نگام می کنه و میگه : چی چند تا؟

چشمکی می زنم و میگم : بچه هم داری ؟! آرین: بچه ! اِی نهال ... !

نگار اینا شروع می کنن به خندیدن !

آرین: مثل اینکه تو واقعا مثل سابق موندی !

یکی اَز اَبروهامو میندازم بالا و میگم : نمی دونم!

نگار : راستی آرین چی شد یادی اَز ما کردی و اومدی اینجا ؟! – راستش اینقدر اونجا مریض و تخت بیمارستان و مطب و پرستار و اَز اینجور چیزا دیدم که خسته شده بودم ! پدرم پیشنهاد داد یه سر بیام اینجا !

منم که اَز خدا خواسته قبول کردم و چند ماهی کارو تعطیل کردم و اومدم اینجا !

نازنین : مامان و بابا چه کارا می کنن ؟!

- خوبن ! سلام رسوندن! نگار: چرا اونا نیومدن با تو ؟- سرشون شلوغ بود مثل همیشه ! حالا قرار شد یه ماه آخری که من اینجام اونام یه سر بیان اینجا !

پدر و مادر آرین هم مثل مامان و بابای من دکترن ! مادرش متخصص پوست ومو و پدرش هم داروسازه !

تو همین لحظه آرین میگه : نگار! اَز بابا شنیدم توی کارت خیلی موفقی و عکاس ماهری هم شدی !

نگار : اون چیزایی رو که می خواستم به دست آوردم ! آرین رو به من میگه : تو هم که روانشناسی خوندی؟

من : آره ! هم من و هم نازنین !

سرمو بر می گردونم و به بچه ها نگاه می کنم که پراکنده شدن و هر کی هم مشغول کار خودشه !

یه سری مثل ما رو نیمکت ها نشستن ! یه سری هم روی برفا نشستن !

سرمو به سمت نگار اینا بر می گردونم ... در این لحظه چشمم به عده ای اَز بچه های خودمون می اُفته که داخل پیست مشغول اِسکی هستن !

پیست یه محوطه ای درست پشت رستورانه که اَلان میشه رو به روی من !

اَه ! ما چرا اینجا نشستیم !!! بهتره مثل بقیه داخل پیست بریم !

با این فکر به بچه ها میگم : پاشین! نگار: کجا ؟! من: بابا وقت برای حرف زدن زیاده ! نیومدیم اینجا که یه جا بشینیم و فقط همدیگه رو نگاه کنیم ! پاشین ! یکی بره چوب اِسکی هارو بگیره!

آرین: نهال راست میگه ! بریم .

همگی بلند میشیم و به طرف پیست اِسکی حرکت می کنیم که یه محوطه ای در پشت رستورانه !

هر قدمی که بر می دارم پام مقداری در برف ها فرو میره ! هوا هم به قدری سرده که صدای برخورد دندونامو می شنوم ! دستامم تو هم گره خورده !

خب اَلان توی این برف چی حال میده ؟! آدم برفی درست کردن !

بیشتر اوقات نگار بهم میگه: با این کارایی که تو می کنی آدم به عقلت شک می کنه!!

نمی دونم معنی این حرفش چیه ! مگه چی میشه من آدم برفی درست کنم !! آدم نیستم مگه من !؟

این کارا فقط واسه بچه ها نیست که !!! منم دل دارم و آدمم !

حوالی محل زندگی ما زیاد برف نمیاد یعنی برف میاد ولی شهرمون به عنوان یه شهر سردسیر نیست !

اَکثر اوقات در کریسمس ها توی تعطیلات برای مسافرت جاهای سردسیرو اِنتخاب می کنم !

یعنی جایی که فقط برف میاد و بارون بباره !

وقتی هم که این نوع هوارو می بینم اَصلا بند نمیشم یه جا ! همه ش زیر بارون و برفم !

مخصوصا اَگه اون حوالی دریا هم باشه که دیگه هیچی !!! شبانه روز تو ساحلم !

عاشق دریام ! همیشه آرزو داشتم و دارم که خونه مون کنار ساحل باشه و وقتی پنجره ی اُتاقمو باز می کنم دریارو ببینم ! مخصوصا دریا توی شب !

یه بار رفته بودیم ویلای یکی از دوستامون که کنار ساحل هم بود . یه جای خیلی خیلی قشنگ و دنج !

منو اَصلا نمی شد پیدا کرد ! هر ساعت و هر دقیقه با 3 پایه و بوم و رنگ و روغن سر و کار داشتم اونم کنار دریا !

وقتی اَمواج دریا رو می بینم و صدای موج ها رو می شنوم به طرز به خصوصی آرامش پیدا می کنم!

همون بارم با نگار رفته بودیم لب ساحل اینقدر بیچاره رو اَذیت کردم و سر به سرش گذاشتم که کلافه شد وگفت : عین بچه ها می مونی !

آخه آب بازی کردم باهاش ! اونم خیس آب شد ! کلی هم خوش گذشت !

نازنین همیشه بهم میگه : تو که اینجوری هستی ... یه دقیقه یه جا آروم نمی گیری و هی وَرجه و وُورجه می کنی ... حتما یکی عین خودت گیرت میاد .... که خدا به داد ماها برسه ! دوتایی می خوایین چیکار کنین !

وقتی به خودم بیام می بینم داخل محوطه ی پیستم ! تموم مسیر رستوران تا اینجارو با فکر گذروندم !

چشمم به بچه ها می اُفته .... مثل اینکه یه عده با هم تا یه نقطه ای اَز پایین کوه مسابقه گذاشتن !

با دیدن اونا فکری به سرم می زنه !

مسابقه ! خوبه ها ! بد نیست یه بار اِسکی خودمو تِست کنم!

با این فکر رو به بچه ها میگم : کی با مسابقه موافقه ؟!

نازنین و آتنا که نمیان و به جمع بچه هایی که به این مسابقه چندان تمایل ندارن می پیوندن !

من و نگار و آرین به سمت بچه های موافق با مسابقه میریم !

با رسیدن به اونا آرین رو به گلی میگه : ما 3 تا هم هستیم !

بچه ها در حال حرف زدنن و دارن نقطه ی پایان مسابقه رو تعیین می کنن !

من کنار نگار ایستادم و چشمم به زمین و به برفاست که متوجه ی نگاه های خیره ای میشم !

سرمو بلند می کنم ... چشمم به بردیا می اُفته !

همون پسر خانم آرین که اَلان رو به روم واستاده !

پس اینه اینجوری روم زوم کرده و اَصلا چشم هم بر نمی داره اَزم !

چرا اینجوری نگام می کنه این!؟! یه جورایی یه نگاه خیلی مسخره داره !

اَز همون اَول یعنی اَز دیشب که دیدمش نه اَز خودش خوشم اومد نه اَز برادرش که دست کمی اَز خودش نداره !

این اَز طرز نگاه کردنش و اونم اَز دست دادن اِمروزش !

وقتی می بینه تازه متوجه ی نگاه های عجیب و غریبش شدم لبخندی می زنه ! لبخندی که بدتر اَز نگاهش .... !

اَه اَه اَه !!! حالم به هم خورد ! پسره ی ... !

بی تفاوت اَزش می گذرم و رو به آرین میگم : تو اِمشب خونه ی ما میای دیگه ؟! – حالا ببینم چی میشه !

نگار که گوشش به حرفای مااِ رو به آرین میگه : حالا ببینم چی میشه نداره که ... !!! معلومه باید بیای خونه ی ما ! مامان و بابا اَز دیدن تو حتما خوشحال میشن!

بعد اَز پایان گفت و گوی ما 3 تا روزبه با صدای بلندی شروع می کنه به حرف زدن ! طوری که همه به راحتی می شنویم ! – خب همه ی بچه ها آماده اَن ؟!

آرین میگه : ما 3 تا هنوز نه !

و بعد رو به من و نگار میگه : چوب اِسکی یادتون رفته !

چند ثانیه ای طول می کشه تا آرین بره و بیاد !

وقتی هم که میاد من و نگار هر کدوم وسایل مورد نیازو اَزش می گیریم و آماده میشیم !

در این بین دوباره چشمم به بردیا می اُفته که بازم داره بهم نگاه می کنه!

سعی می کنم زیاد بهش توجه نکنم ! به همین منظور سرمو به طرف پارمیدا برمی گردونم و چند کلمه ای باهاش حرف می زنم !

و بعد چند دقیقه که تقریبا همگی برای شروع آماده هستیم مسابقه آغاز میشه !

اَکثر بچه ها با بیشترین سرعتی که می تونن دارن حرکت می کنن !

ولی من اَول که به راه می اُفتم خیلی آروم حرکت می کنم و سعی می کنم اِنرژی مو برای پایان نگه دارم !

بعد گذشت چند دقیقه اَز شروع تازه سرعتمو زیاد می کنم و تند تر میشم !

که در این بین بردیا بهم می رسه ! سرعتشو تا حدی کم می کنه .... طوری که همپای من حرکت می کنه !

اَصلا حوصله شو ندارم ! برای اینکه یه جوری شرشو کم کنم سرعتمو تا حدودی بیشتر می کنم !

ولی اِنگار اون دست بردار نیست ! همینجوری پا به پای من داره میاد .... !

کم کم بهم نزدیک ترو نزدیک تر میشه و یهو یه متلکی بهم می پرونه .... !!!

چون حواسش به منه و چشمش به جلوی پاش نیست یهو نمی دونم پاش به چی برخورد می کنه که نمی تونه تعادلشو حفظ کنه و با سر میره تو زمین !!!!!!

با دیدن این صحنه ناخودآگاه خنده می گیره ... ! اَما خودمو کنترل می کنم و فقط لبخندی می زنم و با سرعت زیادی اَز کنارش رد میشم !

توی یک چشم بر هم زدن اَز همه سبقت می گیرم جز آرین ..... که با سرعت برق و باد در حرکته ! منم سرعتمو بیشتر و بیشتر می کنم طوری که یه جورایی خودمم ترسم می گیره !

صدای بچه هارو می شنوم که در حال تشویق کردن من و آرین هستن !

بیشتر پسرا که آرینو تشویق می کنن و دخترا هم منو !

بقیه ی بچه ها خیلی عقب تر اَز ما هستن !

تقریبا به آرین رسیدم که اون با صدای بلندی میگه : نه بابا ! مثل اینکه اِسکی تو هم خوبه !

لبخندی می زنم و میگم : کجاشو دیدی !!

بیشتر اَز 30 یا 20 متر به نقطه ی پایان نمونده !

من و آرین هر دو با سرعت زیادی و تقریبا در کنار هم در حال حرکتیم !

ثانیه های آخر که به کلی خسته میشم و به نفس زدن می اُفتم ... به سختی تحمل می کنم تا ...

تا اینکه من و آرین دقیقا توی یه ثانیه به نقطه ی پایان می رسیم !

و هر دو در یک زمان اَز حرکت باز می ایستیم !

بر می گردم و رو به آرین لبخندی می زنم و میگم : آفرین ! تو هم خیلی ماهری !

آرین رو به من میگه : تو هم دست کمی اَز من نداری !

بهش میگم : ولی به پای تو که نمی رسم ! اونم میگه : شکسته نفسی نرمایین!

تو همین لحظه بقیه ی بچه هایی که پشت سر ما بودن می رسن ! یعنی آناهیتا و سعید و مهسو و پدرام !

بقیه شون نیستن دیگه ! حتما اونا وسط راه کشیدن کنار ! همه هم به نفس زدن اُفتادن !

آناهیتا رو به من میگه : خیلی کارت خوب بود ! سعید هم رو به آرین میگه : کار تو هم عالی بود !

مکانی که برای تحویل وسایل اِسکی هست چندان با ما فاصله نداره به همین خاطر من و آرین پیاده این مسیرو طی می کنیم .

میون راه داریم حرف می زنیم ... !

آرین: ما تا کِی اینجاییم ؟ - نمی دونم دقیق !- اَگه برای تو و نگار مشکلی پیش نمیاد بعد ناهار بریم !؟

- باشه . به نگار میگم .

وقتی که به محل مورد نظرمون می رسیم آرین میره طرف جایی که حالت یه اُتاق کوچولو رو داره و وسایلو تحویل میده !

به محضی که بر می گرده طرفم ...

خم میشم و گلوله رو درست می کنم و پرت می کنم طرفش ! گلوله هم مستقیم با صورتش برخورد می کنه !

اونم اَز سرما به خودش می لرزه و ....

شروع می کنم به دویدن ! اونم دنبالم می کنه و شروع می کنه به داد زدن ! اینم آغاز دویدن ماست !

آرین: بزار دستم بهت برسه ! منم در حالی که دارم می دُوَم ... می خندم و میگم : عمرا دستت بهم برسه !

و همینجوری به حالت دو تمام مسیری که رو اومده بودیم و میریم !

من زودتر به بچه ها می رسم و همونطوری که نفس نفس می زنم آخر راه رو با قدم های شمرده و آهسته طی می کنم !

اَول اَز همه چشمم به بردیا می اُفته که کنار یکی اَز بچه ها رو نیمکتی نشسته !

به نگاه های دوباره ش توجه ای نمی کنم و به طرف جایی که نگار اینا ایستادن میرم !

بهشون که می رسم و نگار منو می بینه میگه : اَول تو رسیدی یا آرین !

من: هر دو با هم توی یه زمان رسیدیم ! نگار : عجب خواهر ماهری داشتم و نمی دونستم !

لبخندی می زنم و به نگار میگم: اِشکالی نداره بعد ناهار بریم خونه ؟!؟

نازنین : بعد ناهار ! زود نیست ؟! نگار : خسته شدی ؟! من : نه ! آرین می گفت ... ! دلیلشو نپرسیدم !

بعد اَز این جمله رو به آتنا و نازنین میگم : شما دو تا چرا این پیرزن ها یه گوشه نشستین !؟

نازنین : من حس مسابقه نداشتم ! آتنا : منم خودمو تا حدی نمی بینم که با شماها ... !

وسط حرفش می پرم و میگم : اِاِاِ !!! باز شروع کردی تو ؟!؟

و بعد رو به نگار میگم : شماها کجا رفتین یهو ؟ فقط چند نفر رسیدن به ما !!!

نگار : من یکی کم آوردم ! ترجیح دادم اِدامه ندم !

تو همین لحظه صدای آرین رو اَز پشت می شنوم .... ! بر می گردم به عقب و با دیدنش لبخندی می زنم !

اونم وقتی لبخند منو می بینه میگه : اَگه گفتین بدبخت و بیچاره کیه ؟!

نازنین می خنده و میگه : من بگم ؟! آرین: بگو ! نازنین : اونی که نهالو می گیره !

نگار و آتنا و نازنین می خندن و من براشون اَخمی می کنم و بعد آرین میگه : واقعا !!!! باید چیکار کنه اَز دست تو !!!

رو به همه شون میگم : هیچی ! باید به درگاه خدا شکر کنه که همچین گلی نصیبش شده !

نگار : بعد ببینین من تو این سال ها چه جوری تحملش کردم !! رو به نگار میگم : باشه نگار خانم !

بعد به همدیگه می رسیم !

تو همین لحظه یکی اَز بچه ها به سمتمون میاد ... !

آرمیتاست ! رو به ماها میگه : بچه ها برای ناهار نمیایین ؟!

وای ! این گفت ناهار ! تازه یاد شکمم می اُفتم !

رو به آرین اینا میگم : بدویین بریم ! نگار : نهال اَز هر چی بگذره دیگه شکمو .... !

رو به نگار میگم : تو اِمروز منو خیلی اَذیت کردیا !

در این بین آرین میگه : راستی بچه ها ... من میگم بعد ناهار بریم خونه ! نازنین : به نظرت زود نیست !؟ آرین: من به خاطر خودم دارم میگم! آخه دلم برای دیدن مادر و پدر نگار و نهال داره پر می کشه ! بعدشم دلم برای خونه ی نهال اینا و خونه ی خودمون خیلی خیلی تنگ شده !

خونه ی آرین اینا قبل اینکه اَز آمریکا برن رو به روی خونه ی ما بود ! یه خونه بود تو مایه های خونه ی خودمون !

نگار میگه : آخی ! باشه من که مشکلی ندارم. نازنین : شما دارین میرین منم میام !

آتنا : منم که میام ! رو به آرین میگم : پس میریم !

5 نفری اَز محوطه ی پیست عبور می کنیم و به رستوران می رسیم !

در این بین آرین رو به من و نگار میگه : هنوز حیاط ها همون شکلی مونده !؟ نگار : خونه ی ما که هیچ فرقی نکرده ! خونه ی شمام همون بهتر که نفروختینش .... مامانم نذاشت آب اَز آب تکون بخوره ! همه چیز مثل قبلش مونده ! فقط درختا پیرتر شدن و بابام باغبون آورد یه سری درختای دیگه کاشتن !

داخل رستوران میشیم ! طبقه ای که برای صرف ناهار باشه همین طبقه ی اَوله !

بچه ها یه سر و صدایی راه اَنداختن که حد نداره .... !!!

میز 6 نفره ای کنار شومینه اِنتخاب می کنیم ! اَلبته به خواسته ی نازنین که سردشه !

روی صندلی می شینم و اَز پشت شیشه به بیرون و سفیدی مطلق برف چشم می دوزم !

عجب هوای مسخره ای داره این داخل ! من که ترجیح میدم تو همون سرما می موندم و اینجا نمی اومدم !

دارم خفه میشم ! توی هوای به اون سردی و خوبی که نمیان توی یه جای خفه !!! اَلبته به خاطر غذا تحمل می کنم !

در همین لحظه صدای کسی رو می شنوم که میگه : چی میل دارین براتون بیارم !؟

بر می گردم طرف صدا ... ! گارسنه ... که اومده کنار میز ما !

به مِنو نگاهی میندازم ! اَه اَه ! اینا هم که غذای ایرونی ندارن !

چه چیزایی میگی نهال ! غذای ایرونی اینجا چیکار می کنه !

یکی اَز غذاهای خارجی که نسبت به بقیه ی غذاها برام قابل تحمل تره سفارش میدم !

آرین اَلان چند سالشه !!! یا 30 یا 29 ! توی این 6 سال زیاد اَز هم خبر نداشتیم !

آخرین باری که با هم حرف زدیم عید 3 سال قبل بود ! خانواده ی خیلی خوبی هستن !

من و نگار با آرین بزرگ شدیم ... برادر هم نداشتیم همیشه به چشم یه برادر بهش نگاه می کنیم ! اونم چون نه خواهری داره نه برادری .... حساب خواهرو روی من و نگار باز می کنه !

با این فکرا سر می کنم تا گارسن غذارو برای ما بیاره !

هر چند بیشتر مایلم غذای ایرونی بخورم ولی چون خیلی گرسنه هستم به خوردن همین غذای خارجی هم قانع میشم !

در همین لحظات گارسن غذاهارو میاره و بعد اینکه میز چیده میشه همگی مشغول خوردن میشیم !

من لیوان نوشابه رو بر می دارم و تا لیوانو به لبم نزدیک می کنم نازنین رو به آتنا میگه : ببین چقدر خوش اِشتهاست .... ! آتنا نگام می کنه و لبخندی می زنه و میگه : آخه دیشب هیچی نخورد من یه چیز دیگه ای فکر کردم !

هیچی نمیگم فقط غذارو می خورم که هر چه سریع تر اَز این هوای خفه کننده راحت بشم !

من و نگار هر دو هم زمان غذامونو تموم می کنیم .... و نگار که می خواد اَز کیفش پول در بیاره آرین به حرف میاد ... !

- وقتی من هستم نیازی نیست تو حساب کنی ! نگار : حالا اینبار مهمون من ! آرین: باشه یه دفعه ی دیگه ! نگار هم اَز دادن پول منصرف میشه !

در این بین آتنا رو به آرین میگه : غذای خیلی خوشمزه ای بود ... دستتون درد نکنه. نگار : دفعه ی بعد همه تون باید بیایینا! من به آرین میگم : بابت غذا ممنون. نازنین : ولی نگار یادت باشه رستوران نریم ! دستپخت خودت خیلی بهتره ! آرین با خنده رو به نگار میگه : بازم غذا می سوزونی ؟! نگار لبخندی می زنه و میگه: اون اَولین باری بود که غذا درست می کردم !

یاد اَولین باری که نگار غذا درست کرده بود می اُفتم ! من اون موقع 10 سالم بود نگار هم 13 ساله ... اون روز تو خونه با آرین تنها بودیم ... گرسنه شده بودیم نگار مثلا اومد غذا درست کنه .... همه غذا ته گرفت و سوخت! آَشپزخونه به گند کشیده شد ! خلاصه اون روز تا شب که مامان و باباها بیان با هَله و هوله سر کردیم !

رو به نگار میگم: پاشو بریم ... دیگه تحمل گرمارو ندارم!

آرین رو به من همراه با لبخندی که رو لباش نقش بسته میگه: مثل اینکه واقعا واقعا هیچ فرقی نکردی ... هنوزم به گرما حساسی !

در جواب لبخندی می زنم .

همزمان با بلند شدن من و نگار اَز سر میز آتنا هم پا میشه !

و هر سه باهم اَز رستوران خارج میشیم !

و اینبار به طرف چپ میریم ! سمتی که تعدادی درخت با فاصله های نه چندان زیاد در کنار هم قرار گرفتن !

من به درختی تکیه میدم و آتنا و نگار هم هر کدوم در دو طرف من قرار می گیرن !

در این بین نگار رو به من میگه : اینجا یه تله کابین نداشت؟!

کمی به اَطرافم نگاه می کنم و میگم: یادم نمیاد!

در همین لحظه چشمم به نازنین و آرین می اُفته که هر دو اَز مقابل دارن به طرف ما میان و مشغول حرف زدنن!

وقتی که بهمون می رسن آرین رو به ماها میگه : هر وقت بچه ها اومدن بیرون اَزشون خدافظی کنین بریم !

نگار : باشه !

من رو به آرین میگم: مامان و بابا تورو ببینن چی میگن؟! نگار: فکر کنم بشناسنت!

آرین : اینقدر دلم برای خونه مون برای اُتاقم تنگ شده که حد نداره ... ! نگار: هنوزم همون صفارو داره !

نازنین رو به من میگه: ببینم توی اون کوله چی گذاشتی؟ نگار: هیچی ... هَله و هوله ! عادته همیشه می خواد بره جایی یه عالمه وسایل با خودش جمع می کنه و می بره ولی آخرِ سر همه شو بر می گردونه خونه !

بدون توجه به حرف های نگار و نازنین رو به آرین میگم: تو توی این مدت نامزدی ... چیزی پیدا نکردی؟!

آرین لبخندی می زنه و میگه: بی خیال نامزد می خوام چیکار ... ! نگار : داری پیر میشی ! نازنین : کجا داره پیر میشه ! فکر کنم 28 سال داشته باشه ! آرین : 30! نازنین: بمون اینجا ... خودمون برات آستین بالا می زنیم ! آرین می خنده و میگه: فعلا که همینجوری داره خوش می گذره!

تو همین ثانیه سر و صدایی اَز طرف رستوران بلند میشه ... نگاه که می کنم ... بچه هارو می بینم !

رو به نگار اینا میگم: بریم ... بچه ها اومدن بیرون.

همگی به طرف رستوران میریم و اَز تک تک بچه ها که اونجان خدافظی می کنیم !

و بعد اَز خارج شدن اَز این محوطه به طرف محلی میریم که ماشینو پارک کردیم .

در این بین رو به آرین میگم: یادم میاد دست فرمونت خوب بود ... هنوزم همونجوریه! آرین : اِی بدک نیست ! حداَقل زنده به خونه می رسیم!

به ماشین که می رسیم آرین پشت رُل می شینه و نگار هم جلو و من و نازنین و آتنا هم پشت می شینیم!

تا به شهر برسیم کلی میگیم و می خندیم ... درست مثل زمانی که داشتیم می اومدیم !

فقط اینبار آتنا دوباره ساکت شده ... !

اینم از داستان .

حالا میریم سراغ شعرای همیشگی !

با تو چه زندگی هایی که تو رویاهام نداشتم

تک و تنها بودم اما تو رو تنها نمی ذاشتم

چه سفرها با تو کردم ... چه سفرها تو رو بردم

دم مرگ رسیدم اما به هوای تو نمردم

دارم از تو می نویسم که نگی دوستت ندارم

از تو که به یک نگاهت زیر و رو شد روزگارم

دارم از تو می نویسم ....

موقع نوشتن و وقت اسم گذاشتن

کسی رو جز تو نداشتم ...

اسمی جز تو نمی ذاشتم ...

من تمام قصه هام قصه ی توست

اگه غمگینه اون از غصه ی توست

با تو من چه زندگی هایی که تو رویاهام نداشتم

تک و تنها بودم اما تو رو تنها نمیذاشتم

حتی من به آرزوهات تو رو اخر می رسوندم

می رسیدی تو ... من اما ارزو به دل می موندم

هی می خواستم که بگم که بدونی حالمو

اما ترس و دلهره خط میزد خیالمو

توی گفتن و نگفتن از چه روزهایی گذشتم

اینقدر رفتم و رفتم که هنوز هم برنگشتم

من تموم قصه هام قصه ی توست

اگه غمگینه اون از غصه ی توست

هرچی شعر عاشقانه ست من برای تو نوشتم

به جهنم سوختم اما می نوشتم تو بهشتم!!!

می گفتی تویی که با من همزبونی

می گفتی به خدا قدرمو می دونی

می گفتی واسه من می مونی همیشه

قلب مهربونت بی وفا نمیشه

تو چرا دروغ گفتی بی وفا

خدا رو قسم دادی رفتی بی خدا

دل من به عشق تو داشت جون می گرفت

زندگی تلخم داشت سامون می گرفت

یکی از دوری تو داره تنها می میره

زندگیش آروم آروم داره پایون می گیره

بیا نذار بمیره ....

چه کنم اگه بیای چی برات مونده به جا

دل من تو سینه مرد وقتی رفتی بی صدا

دیگه هیچی ندارم زیر پاهات بذارم .... بیا پیش من بمون هنوز .... دوستت ..... !

وقتى مياى ... صداى پات از همه جاده ها مياد

انگار نه از يه شهر دور، كه از همه دنيا مياد

تا وقتى كه در وا ميشه ، لحظه ى ديدن مى رسه

هر چى كه جاده است رو زمين ، به سينه ى من مى رسه

وقتى تو نيستى قلبم رو واسه كى تكرار بكنم

گل هاى خواب آلوده رو واسه كى بيدار بكنم

دست كبوترهاى عشق واسه كى دونه بپاشه

مگه تن من مى تونه بدون تو زنده باشه

اى كه تويى همه كسم بى تو مى گيره نفسم

اگه تو رو داشته باشم به هر چى مى خوام مى رسم

عزيزترين سوغاتيه غبار پيراهن تو

عمر دوباره ى منه ديدن و بوييدن تو

نه من تو رو واسه خودم ، نه از روى هوس مى خوام

عمر دوباره ى منى ، تو رو واسه نفس مى خوام

گاهي آرزو مي کنم ...

کاش هرگز نمي ديدمت تا امروز غم نديدنت را بخورم!!!

کاش لبخندهايت آنقدر زيبا نبودند که امروز آرزوي ديدن يک لحظه

فقط يک لحظه از لبخندهاي عاشقانه ات را داشته باشم!

کاش چشمان معصومت به چشمانم خيره نمي شد تا امروز

چشمان من به ياد آن لحظه بهانه گيرند و اشک بريزند!

کاش حرف هاي دلم را بهت نگفته بودم تا امروز با خود نگويم

" آخه اون که ميدونست چقدر دوستش دارم !!!! "

کاش حرف هاي دلت را بهم نگفته بودي تا که امروز با خود نگويم

" من که مي دونستم چقدر دوستش داره ..."

کاش ... کاش .... کاش !

دوباره خزون اومد ، نم نم بارون ميزنه تو صورتم

بوي خاك و نم و كوچه ميگه هنوز ديونتم

رعد و برق فهميده انگار زندگيم شده غم انگيز

دستاي كيو گرفتي زير بارون هاي پاييز

ميخوام اينجا با تو باشم زير بارونا دوباره

ولي افسوس ديگه نه توهستي نه بارون مي باره

خزونم داره ميره نمونده برگي رو درختا

من هنوز منتظرتم توي جاده تك و تنها

ديگه بارون نمي باره توي جاده پر برفه

به خداي آسمونا عشقت از يادم نرفته

ميخوام اينجا با تو باشم زير برف، باد و بارون

نياي با خاطراتت سر ميزنم به بيابون

توی ساحل روی شن ها قایقی به گل نشسته

یکی با چشمون گریون گوشه ای تنها نشسته

نگاه پر اظطرابش به افق به بی نهایت

ساکت اما تو قلبش داره یه دنیا شکایت

تو چشاش حلقه ی اشکه تو قلبش غم دنیا

منتظر داره یه مسافر تا بیاد امروز و فردا

باورش نمی شه که عشق و همه دنیا زیر آبه

تنها مونده توی ساحل زندگی براش عذابه

تنهایی براش عذابه

خاطرات لب دریا دیگه از یادش نمی ره

همه دنیاش زیر آب و خودشم به غم اسیره

دست بی رحم زمونه عشق شو برده به دریا

حالا از خودش می پرسه میادش ؟

عاشقی که تنها باشه تو دنیا نمی مونه

دل عاشق رو شکستن شده کار این زمونه

خاطرات لب دریا دیگه از یادش نمی ره

همه دریاش زیر آب و از غم دوریش میمیره

هرگز از یادش نمی ره از غم دوری میمیره

خب اینم از شعرا . حتما نظرتونو راجع به شعرا و عکسا بگین .

خب من دیگه برم ! خیلی دوستون دارم . قربون همگی . فعلا خدافظ .

تو به نشون دادی دوست دارم چه رنگیه !؟ جمله ی عاشقتم چه جمله ی قشنگیه !

love-story-kh — Wed, 15 Aug 2007 14:41:26 GMT

سلاممممممممممممم خوبین گلای مننننننن ؟؟؟؟!!!!

چه خبرا ؟! چه کارا می کنین ؟

این روزها که همه سرشون شلوغههههههه !

وایییییییییییییییی دیدین کنسرتشونو ؟؟؟؟؟؟؟؟! خدااااااااا چقدر ماه شده بودننن !

آهنگ مادرو شنیدین ؟ اگه نشنیدین اَز وب مهسا خانم گل می تونین دانلود کنینن

توی پیوندهام هست..... !

وایییییییییییییی چقدر با اِحساس و قشنگ خوندننننننننننننن !!!!!!! فوق العاده بود !

راستی شما نمی دونین این آهنگ خیلی خیلی قشنگ تو آلبومشون هست یا نه !؟ اَگه فهمیدین به منم بگین ....

کنسرتاشونو تو شبکه ی اُمید ایران دیدین ؟؟!! هدیه جونم می دونه با چه مصیبتی تونستیم اینو ببینیم !

چقدر با اِحساس آهنگارو اِجرا می کردننننننن !

مامان و باباشونو دیدین چه اَشک ریختن ؟!

والله منم تنم لرزید و مو به تنم سیخ شد وقتی این آهنگو شنیدم !!!!!!!!

در کل کامران و هومن بازم معرکه هستن !

خب حالا می رسیم به نظرها !

بابت اینکه هر روز بیشتر اَز قبل منو ساپورت می کنین ممنونم .

آوبنیا جون ( نمی دونم اِسمتو درست نوشتم یا غلط عزیزم ) شرمنده این کار از عهده ی من بر نمیاد ...

اَفراد زیادی داستان می نویسن می تونی این خواهشو از اونا هم بکنی !

و سارا ( ب ) خانم گل .... خب عزیزم شما منو اَدد کن ... با هم چت کنیم بیشتر آشنا میشیم !

Sky _ girl _ n _ kh @yahoo.com

خب حالا مثل دفعه ی قبل میریم سراغ شعرا و مطلبااا .....

-------------------------

در آغوشم بگیر

بگذار برای آخرین بار گرمی دستت را حس کنم

و مرا ببوس تا با هر بوسه ات به آسمان پرواز کنم

نگاهم کن و التماسم را در چشمانم بخوان

قلبم به پایت افتاده است نرو

لرزش دستانم و سستی قدمهایم را نظاره کن

تنها تو را می خواهم

بگذار دوباره در نگاهت غرق شوم

و بگذار دوباره در آغوشت بخواب روم

........

کدوم یکی از درختایی که زیر سایه شون با هم قدم زدیم قسم بخورن

تا تو صداقت نگاهمو باور کنی !

انگار که صدای پر از غصه ی نگاهم رو نمی شنوی

می دونم

اون غرور همیشگی ت نمیذاره که بگی دلتنگمی

به همون شب بارونی که

بارون چشمام امون نداد که قسم بخورم

که حتی شاپرک ها هم نفهمن

همیشه برای دیدنت

لحظه شماری می کنم

پس بگو که دوستم داری

حتی یکبار !

شبــــای رفتن تــو , شبــای بــــی ستاره ست

ببین که خـــاطراتم، بی تــــو چه پاره پاره ست

بــا هر نفس تو سیــنه، بغض تــــو , تو گلومه

با هر کی هرجا باشــم، عکس تـــــو روبرومه

آخ که چقدر تنـــگه دلم ،برای اون شبــــامون

کاشکی که اون عشق بشینه، دوباره تو دلامون

چی میشه برگردی باز به روزای گذشــــته ؟

هوای پاییـــزی چرا تو عشـــق ما نشســــــته ؟

شبــــای رفتن تــو , شبـــای بی ستاره ست

ببین که خاطراتم ،بـــی تـــو چه پاره پاره ست

سپردی عهدمونو ،بـه دست بـــــاد وبـــارون

منـــــو زدی به طــوفان، خودت گرفتــی آروم

قهر تـــــو رامو بسته، غـــــم دلمـو شکسته

تو این صدای خســـته ،یـــــاد تـــــو پیله بسته

غم دلمو شکسته

شبـــــای رفتن تـــو , شبای بی ستاره ست

ببین که خاطراتــم ،بی تـو چه پـاره پـاره ست

غروبـــه باز دوباره، شـــب توی انتظـــاره

ابر تو نگــــام نشسته، خیــــال گریـــــه داره

اسم تـــو فریادمه، درد تو صِدام ترانه ست

خنده ی آینه تلخ و، بی تــــو پر از بهانه ست

آخ که چقدر تنـــگه دلم ،برای اون شبــــامون

کاشکی که اون عشق بشینه، دوباره تو دلامون

چی میشه برگردی بازم به روزای گذشته ؟

هوای پایــیزی چــرا تو عشــــق ما نشسته ؟

شبـــــای رفتن تـــو , شبای بی ستاره ست

ببین که خاطراتــم ،بی تـو چه پـاره پـاره ست

یک لحظه دلم برای بی قراری هایت تنگ شد ...

چهره پاک و معصومت را در کوچه باغ ذهنم به تصویر کشیدم .

دوباره آرام شدم . دوباره جان گرفتم و ...

دوباره عاشق شدم

ولی باز دلتنگم ...

خوشتون اومددددددد؟

حالا می رسیم به داستان ... اگرچه کمه اما از هیچی بهتره ...

بعد اَز پوشیدن لباس مقابل میز توالت می ایستم و اَز تو آینه یه نگاه به خودم میندازم !

همه چی ردیفه ولی یه گیره ای چیزی برای جمع کردن موهام می خوام !

روی صندلی مقابل میز می شینم و کشوی میزو می کشم جلو ... !

داخل کشو چه خبره ... ؟؟؟؟؟؟؟؟!!! هر چی آت و آشغال دارم اینجا ریختم فکر کنم !

دوباره اُتاقم کثیف شده ... . به زحمت و با زیر و رو کردن خرت و پرت های داخل کشو یه گیره پیدا می کنم .

بعد بُرِس رو اَز روی میز بر می دارم و به سر و وضع موهام می رسم ... شونه شون می کنم و بعد موهامو پشت سرم می بندم !

برای بار دوم به خودم تو آینه نگاه می کنم ! جلوی موهامو که به مدل جدیدی کوتاه شده به وسیله ی یه سنجاق کوچولو جمع می کنم و حالا کلاهمو می زارم سرم ! یه بار دیگه به خودم تو آینه چشم می دوزم ... !

آهان ! اینجوری موهام زیر کلاه بهتر می مونه !

تو همین لحظه در اُتاقم باز میشه ! سرمو به طرف در بر می گردونم !

نگارو در آستانه ی در می بینم !

نگار : نهال مگه اونجا می خوان بپسندنت اینقدر به خودت می رسی !!! چرا طولش میدی اینقدر ... !

لبخندی می زنم و با اِشاره به لباسم میگم : خوبه ؟ نگار : اِی خدااااااا !!!

به طرف تختم بر می گردم و شال و دستکشمو اَز روی تخت بر می دارم و بعد میرم طرف نگار و میگم : اَخمو نباش اینقدر .... یه ذره بخند ! نگار اَول لبخند می زنه و بعد اَز چند ثانیه لبخندش تبدیل به خنده ای میشه . میگه : بدبخت اونی که تورو می گیره !

در حالی که دارم گوشی و شال و دستکشو می زارم تو کیفم سرمو بلند می کنم به طرف نگار و میگم : اَز خداشم باشه همچین جواهری نصیبش میشه !!! نگار : نه بابا ؟!؟ - پس چی ! دختر به این ... ! نگار وسط حرفم می پره و میگه : نهال ! جون من بیا بریم که اَگه تو بخوای تموم خصوصیاتتو بگی شب شده !!!

می خندم و اون به طرفم میاد و دستمو می گیره و منو می کشه طرف در اتاق ! من : راستی .... مامان و بابا می دونن ما داریم کجا میریم ؟ - آره براشون یه یادداشت گذاشتم.

هر دو اَز اُتاق خارج میشیم . تازه به پله ها رسیدیم که یهو نگار دستشو می زاره روی کمرم و منو قلقلک میده !

منم قلقلکیییی !!! 3 متر اَز جام می پرم ! نگار اَز عکس العمل من با صدای بلند می خنده و بدو بدو میره پایین ! منم دنبالش می کنم !

– مگه اینکه دستم بهت نرسه نگار ! مثل برق و باد اَز خونه خارج میشه ! منم دنبالش به حالت دو میرم ... ! درو که باز می کنم برم بیرون می بینم رو پله ها نشسته داره پوتینشو پاش می کنه !

بهش میگم : در یه فرصت مناسب تلافی می کنم ! – هر چقدر بخوای شیطونی کنی و بلا سرم بیاری من که ضعفتو می دونم !

یه نفس عمیق می کشم ! با خودم میگم چه هوای خوبیه ! سرمو می برم بالا و به آسمون نگاه می کنم ! اَبر آسمونو پوشونده ! هوا اَبریه ! حتما بعد از ظهر بارون میاد !

مثل نگار روی پله ها می شینم تا پوتینمو بپوشم .

نگار که برای رفتن آماده ی آماده ست اَز روی پله ها بلند میشه و رو به من می کنه و میگه: یادت میاد اولین باری که رفتی اسکی چه بلایی سر خودت آوردی ؟! در حالی که دارم بند پوتینمو می بندم رو به نگار میگم: خب خودت میگی اَولین بار ... تازه فقط 5 ساله م بود . نگار : اَلانم هیچ فرقی با 5 سالگیت نداری.

اَولین بار که رفته بودم اِسکی همه ش 5 ساله م بود .... اینقدر پریدم اینور و اونور و شیطونی کردم که یهو سُر خوردم روی برفا ... نتونستم خودمو کنترل کنم و چند بار کله معلق خوردم و پام ضربه دید ! از اون به بعد موقعی که برف می بارید مادرم گیر می داد بهم و اُصولا دلش نمی خواد اَز خونه خارج بشم چه برسه به اِسکی! ولی من اَز بچگی عاشق برفم ... وقتی برف میاد و همه جا سفید میشه حس می کنم یه جورایی همه جا پاکه ... اَز هر نوع بدی و دروغ و ... ! اِنگار که تمام بدی ها رفتن زیر برفا و فقط خوبی ها وجود دارن !

اَز هوای گرم متنفرم و هیچ وقت نمی تونم تحملش کنم ! بعضی اوقات تو تابستون چون هوا گرمه گرما زده میشم ! کلی دردسر داره تابستون ! روزی 10 بار باید دوش گرفت !

بلند میشم و به طرف ماشین میرم . نگار به ماشین رسیده و داره درشو باز می کنه !

- میگما نگار ... اِتفاقی افتاده اِمروز اینقدر شارژی ؟! – حالا چی میشه من یه بار تورو اَذیت کنم؟! – صبر کن به وقتش برات جبران می کنم !

نگار در ماشینو باز می کنه و داخل میشه ! منم میرم به طرف در پارکینگ تا بازش کنم ... !

بعد از باز کردن در پارکینگ و خارج شدن ماشین از اینجا در پارکینگو می بندم و بعد میرم سمت ماشین و داخلش میشم .

نگار : خب اَلان باید دنبال کی بریم !؟- آتنا و نازنین . - کدومش به خونه ی ما نزدیک تره ؟ آدرس خونه ی آتنا اینا چیه؟- وایییییییی!!! آدرسسسسسسسسس!!!! یادم رفت ازش بگیرم... !

نگار با تعجب نگام می کنه و بعد می خنده و میگه : خسته نباشی واقعا ! حالا می خوای چیکار کنی؟!

- اِِاِاِ ؟!!! عجب گیج بازی راه اَنداختما .... ! – گیج نه تو عاشقی !!!- می بینی اینقدر دیشب اونجا شلوغ پلوغ بود که یادم رفت اَزش آدرس بگیرم!- شماره ای چیزی هیچی اَزش نداری؟!

سریع گوشیمو اَز جیب پالتوم میارم بیرون ! اَز طریق حافظه ی موبایلم که شماره ی آتنا رو توش ذخیره کردم بهش زنگ می زنم ! بعد از چند تا بوق بالاخره جواب میده !

- بفرمایید.- سلام آتنا جون ... من نهالم . خوبی ؟ - سلام عزیزم مرسی.- شرمنده اَول صبحی مزاحم شدم ... خواب که نبودی؟- نه بابا خیلی وقته بیدارم .- راستش دیشب یادم رفت آدرس خونه تونو اَزت بگیرم !- ببین من سر خیابون .... منتظر شما هستم .- خب آدرس خونه تونو بده . میاییم دنبالت دیگه ! – من که اَلان آماده م. میام سر خیابون ... اینجوری دیرمون نمیشه.- باشه عزیزم . فعلا خدافظ .

بعد از قطع تماس اِسم خیابونو به نگار میگم .

- اَول بریم دنبال آتنا . این خیابونه اَلان به ما نزدیک تره تا خونه ی نازنین اینا . – نهال ! چی شد یهو با این آتنا صمیمی شدی؟!- دختر خوبیه ... اَزش خوشم اومد . – ببینم نهال این دختره که با سینا رفته مسافرت اِسمش چیه ؟! – لیزا . – من دیدمش؟ - آره بابا ... اون بار تولد سینا کادو یه ساعت آورده بودا .... یادت میاد ؟- آهان ! فمیدم ... چشماش رنگیه موهاشم طلاییه ؟ - آره همونه .

اَه ! چند روز دیگه سینا برمی گرده .... ! خدا کنه اَصلا به من محل نزاره ...! نیاد طرفم ! حال و حوصله شو ندارم ! اگه اومد چی ؟! خدا کنه اَصلا فراموش کنه نهالی هم وجود داشته !

چه جوری می خوام ریخت نحسشو تحمل کنم !

با صدای نگار به خودم میام ! – نهال ! داریم می رسیم .

حواسم جمع میشه .... اَز اون حال و هوا میام بیرون . چشمم که به آتنا می اُفته به نگار میگم : نگه دار .

آتنا پشتش به ماشینه ... ! در ماشینو باز می کنم و میرم بیرون . کنار ماشین وامیستم و صداش می زنم !

برمی گرده و با دیدن من لبخندی می زنه و به طرفمون میاد . منم میرم تو ماشین !

آتنا که به ماشین می رسه درو باز می کنه و میاد تو !

- سلام ! نگار: سلام. من: سلام آتنا خانم ... خوبی ؟!

نگار ماشینو به حرکت در میاره ! آتنا هم میگه : شرمنده بهتون زحمت دادم! نگار : چه زحمتی؟! آتنا: مزاحم شدم. من: تعارف نکن اینقدر . آتنا: راستش اِسکی من اَصلا خوب نیست ... نمی خواستم بیام ! نهال جون اِصرار کرد ... ! من : حالا یه بار امتحانش می کنی .... بد نیست ! نگار : شما که تازه اومدین اینجا بهتره کم کم با برنامه های ماها بیشتر آشنا بشین . من : نگار راست میگه ! کم کم تو هم باید یکی از اَعضای این گروه باشه ! خیلی خوش می گذره ! هر ماه مهمونی میریم ... مثل دیشب ... یا کوهنوردی یا اِسکی یا کَمپینگ .

بقیه ی راه با سکوتی که بین ما ایجاد میشه می گذره ! تا وقتی که به خونه ی نازنین اینا می رسیم !

به محض اینکه میاد تو شروع می کنه ! اَلبته منم همراهیش می کنم ! هیچ وقت هم کم نمیاریم ! حرف واسه گفتن زیاد داریم !

نازنین : ببینم آتنا جون شما تو خانواده تون پسر دم بخت دارین ؟!؟ آتنا در حالی که داره می خنده میگه : پسر دم بخت ؟! نه والله ! نازنین: اِی وای ! پس من چیکار کنم ؟! آخه این بچه م ترشید ! یکی نیست اینو بگیره !

من : ببینم آتنا جون شما پسر ترشیده ندارین ؟ - چرا داریم ... تا دلت بخواددد !

نازنین : وای چه خوببب !!! من : آره عالی شد بالاخره از شر نازنین راحت میشم ... ! یعنی یکی پیدا میشه اینو بگیره !

همه می خندن و منم سرمو به طرف عقب برمی گردونم و برای نازنین یه لبخند موزیانه می زنم !

خلاصه تا برسیم به محل مورد نظر که خارج شهر هم هست با اینجور حرفا سر می کنیم ! اینقدر من و نازنین سر به سر همدیگه می زاریم که ... کلی هم می خندیم !

حدود 1 ساعتی از اون زمان معینی که دیشب قرار گذاشته بودیم تو پیست اِسکی جمع بشیم می گذره که بالاخره می رسیم !

نگار تا ماشینو پارک کنه و ما بیرون بیاییم و وسایلارو جمع و جور کنیم و بریم چند دقیقه ای طول می کشه !

کوله پشتی رو من بر می دارم ... . نازنین و آتنا هم دو تا کیف دارن فقط ... !

نازنین با دیدن کوله ای که رو دوشم اَنداختم میگه : چه خبرتههه دخترررر ؟؟؟!!

نگار که تازه اَز ماشین اومده بیرون و داره ماشینو قفل می کنه میگه : تورو خدا می بینی اَز دست این نهال چی می کشیم ! نازنین : من نمی دونم تو که اینقدر پُرخوری پس چرا چاق نمیشی !! آتنا : دیشب که دست به غذاش نزد ؟! نازنین: دیشب اِستثنا بود و قضیه داشت ! اَز تو کیفم دستکشمو در میارم و تو دستام می کنمش !

اینجا یه منطقه خوش آب و هوایه ! خارج از شهره و چند کیلومتری با شهر فاصله داره ! اینجا هر 4 فصل رو به طور کامل داره ... ! یعنی وقتی بهار بیای هوای خاص بهاری رو داره و بارون های بهاری می باره و همه جا سبزه .... ! تابستونشم خیلی گرمه ... . پاییزش خیلی قشنگه ... ولی زیباترین فصلش زمستونه که توی 3 ماه این فصل فقط برف میاد ! و هوا خیلی خیلی خیلی سرده ! مثل اَلان !

شالو دور گردنم پیچوندم و دستامم تو هم گره خورده ... ! باد سردی میاد !

وارد محوطه شدیم .

نگار : حالا باید چه جوری بچه هارو پیدا کنیم ؟! نازنین : اینجا هم که موبایل آنتن نمیده به گلنوش زنگ می زدیم و می پرسیدیم !

با چشمم این محوطه ی خیلی بزرگ و زیبارو زیر نظر می گیرم ! سمت راست تعداد زیادی درختای کاج به چشم می خوره که پوشیده از برفه ! میشه گفت اون طرف جنگله ! رو به روی ما هم یه رستوران خیلی بزرگ چند طبقه ای با اَنواع و اَقسام غذاها و نوشیدنی ها وجود داره !

من اینجارو خیلی خوب می شناسم ! چون چندین بار اینجا اومدم !

سمت چپ هم یه رودخونه ی خیلی بزرگ و قشنگه که اَلان تو این سرما باید یخ زده باشه !

3 یا 4 باری که من اینجا اومدم بهار بود ! تمام اینجا سبز بود ... همه چمن ! اون موقع چه شکلی بود و اَلان چه جوریه ؟! اون سبزی یه نشاط خاصی به آدم می داد ولی اَلان این سفیدی ... !

آتنا که چند قدمی از ما جلوتر رفته برمی گرده و رو به ما میگه : یه سر به رستوران بزنیم بد نیست ! شاید اونجان !

من با دیدن این همه برف شگفت زده ام ! آخه تا حالا منظره ی به این زیبایی ندیدم ! اَصلا حرف نمی زنم !

دلم می خواد روی این برفا دراز بکشم ! یا با یکی برف بازی کنم ! یا اَصلا آدم برفی بسازم !

نهال ! چقدر تو اَز اینجور کارا خوشت میاد ! اِنگار نه اِنگار 21 سالته ! خب مگه چیه ؟ مگه من دل ندارم !؟

آتنا : نهال جون چرا یهو اینقدر ساکت شدی ؟

اَول کوله رو می زارم روی زمین و بعد دستامو اَز هم باز می کنم ! اِنگار می خوام سرما رو با تمام وجودم تو بغلم بگیرم و بعد یه دور می چرخم دوباره !

نازنین : باز این اِحساساتش گل کرد ... دوباره خل شده ... لالمونی گرفته ! نگار: نهال ! نازنین: ول کنین بزارین بچه م واسه خودش خوش باشه !

رو به همه شون میگم : با یه گلوله برف موافقین ؟!

نازنین و نگار هر دو با هم یکصدا میگن : نههههه !!!!

آتنا که با شنیدن این حرف من لبخند شیطنت آمیزی رو لباش نشسته ... خم میشه اَز روی زمین یه گلوله درست می کنه و به سمت من میاد و میگه : من که موافقم ! بعد گلوله رو محکم پرت می کنه طرف من !

اَما به من برخورد نمی کنه ... چون من جا خالی میدم و تند خم میشم روی زمین و گلوله ی برفی درست می کنم و پرتش می کنم طرف آتنا !

نازنین : حالا شدن 2 تااا !!! نگار : بابا بیاین بریم ... وقت برای برف بازی زیاده !

تو همین لحظه نازنین هم به من و آتنا می پیونده و هر 3 طرف نگار برف پرتاب می کنیم !

نگار هم فقط می خنده و اونم برای جبران چند تا گلوله پرتاب می کنه ولی ماها جا خالی میدیم !

در آخر وقتی که همه حسابی برفی شدیم و نگار به نشونه ی تسلیم دستشو بالا برد اَز برف بازی دست می کشیم!

نگار که مشغول پاک کردن سر و صورتشه ( همه ی برف ها می خورد تو صورتش و گردنش ) رو به من میگه:

اَلان به حسابت می رسم نهال !

بعد اَز گفتن این جمله بدو بدو میاد طرفم ! همیشه با قلقلک دادنم کلی منو اَذیت می کنه ! کوله پشتی رو اَز زمین برمی دارم و بعد تند اَز زیر دست نگار که کم مونده بود منو بگیره در میرم!

آتنا و نازنین وقتی این جنب و جوش مارو می بینن اونام پشت سر نگار میان ! همینجوری هر 4 دنبال هم می کنیم تا می رسیم به رستوران ! همه مون نفس نفس می زنیم ! نگار : تورو خدا ... ببین چطور کارای نهال ... به ماهم سرایت می کنه ؟!؟ در جواب لبخندی می زنم .... ! نگار : خب نهال برو تو .

چون من اَول واستادم باید اَول از همه هم برم تو ! می خوام برم داخل که یهو چشمم به نازنین می اُفته !

این مثل اینکه با من کار داره .... چون هی اِشاره می کنه و چشمک می زنه ! منم که از کارای این سر در نمیارم ! میام کنار تا اَول نگار و آتنا برن تو !

به محض اینکه اونا مارو ترک می کنن .... بهم نزدیک تر میشه و میگه : بیا بریم اونورتر می خوام یه چیزی نشونت بدم !

دستمو می گیره با هم چند قدمی اَز رستوران دور میشیم !

بهش میگم: مسخره بازی که نیست این !؟- نه به جان تو ! بیا . – اَز جون خودت مایه بزار ... !

موبایلشو اَز تو کیفش در میاره و اَول روشنش می کنه و بعد چند ثانیه گوشی رو می گیره و طرف من و میگه : بیا ببین این عکسو !

گوشی شو می گیرم وقتی چشمم به عکس می اُفته ... با حالت تعجب میگم : نازنیننننن ؟؟؟!!!؟

واییییییییییییییییی ! اینکه عکس سیناست در کنار لیزا !!!!

لبخند شیطنت آمیزی رو لبای نازنین نقش می بنده و میگه : چیهههه ؟؟!!- اینو اَز کجا آوردی ؟؟

- بی خیال حالا ... اَز یکی گرفتم ! – بازم هست؟- آره .- نشون بده دیگه !- تو گوشیم نیست . یه آلبوم عکس دارم اَزشون !

دوباره نگاهی به عکس میندازم و میگم : اَه نیش این دختره رو نگاه کننننن !!! حالمو به هم می زنه ! – آره ... اینجا زشت شده ! میگما نهال ... تو هم بدت نمیاد فضولی کنی تو کار این دو 2 تا ؟!

- دلم می خواد اَز کارشون سر در بیارم نه اینکه فضولی کنم ! – همون فضولیه دیگه ! – برو بابا ! بعدا بقیه شو بهم نشون بده ! نگفتی اینارو اَز کجا آوردی ؟!

این جمله رو در حالی بیان می کنم که به طرف در رستوران بر می گردم .... اَما ناگهان با شخصی سینه به سینه برخورد می کنم ! سرمو می برم بالا تا اَزش معذرت خواهی کنم که ..... که خشکم می زنه !!!!!!!

خب .... خب ... اینم از داستاننننننننننننن چظور بود !؟ منتظر نظراتون هستما

می دونم کم بود اما جبران می کنم خبببببببببببببببببببببببببب ! من دیگه برمممم .... راستییییییی

می تونین حدس بزنین اینکه نهال می بینتش کیهههههههههه !!!!!!!!؟؟

سینا ؟! هومن ؟! یا .... یا ... !؟ نظر خودتونو بهم بگین حتما . قربونتون برم .

خیلی دوستون دارم .

تو به من نشون دادی عهد همیشگی چیه عاشق بی قید و شرط ... قهرمان اصلی کیه

فعلا خدانگهدار همگی